Over een aantal jaar viert Initiatives of Change haar 100 jarig bestaan. Hoe zal de beweging die begon onder de naam Oxfordgroep en van 1938 tot 2001 Morele Herbewapening heette, er dan uitzien? Dat is een van de vragen die degenen die er nu actief bij betrokken zijn, bezig houdt.

Buchman, de grondlegger van IC, wilde nooit een beweging beginnen. Hij wilde mensen in beweging krijgen. Hij hield niet zo van structuren. Op die basis was hij in staat een groot netwerk op te bouwen van mensen die met hem wilden meewerken zonder dat dat tot veel structuur leidde. Mensen voegden zich bij hem en deden waar ze overtuiging voor hadden. En het werkte. Duizenden mensen over de hele wereld sloten zich bij hem aan zonder dat er enige zekerheid was over hun eigen toekomst of die van de groep waar ze zich bij aansloten. Die instelling is nu niet meer vanzelfsprekend. Mensen willen zich graag ergens voor inzetten maar willen ook weten waar ze aan toe zijn.

Om te zien hoe je met die veranderde omstandigheden omgaat en hoe IC actief kan inspelen op de toekomst, is er een gesprek op gang gekomen waaraan een flink aantal personen, die zich met de organisatie verbonden voelen, deelneemt.

Het aantal vrijwilligers en fulltime medewerkers dat nu beschikbaar is om de taken uit te voeren en initiatieven te ontplooien is beperkt. De huidige fulltime werkers, allen boven de 55, zijn niet in dienst van de stichting maar ontvangen voor zover nodig wel een vergoeding. Eén van de conclusies van het interne overleg is dat IC moet gaan toewerken naar een structuur waarin ook plaats is voor (enkele) betaalde krachten. In zijn jaarvergadering 2009 heeft het bestuur zich uitgesproken dat het in principe een coördinator, of manager wil aanstellen die leiding kan geven aan de vrijwilligers en huidige full time medewerkers. In de nieuwe structuur krijgt het bestuur ook duidelijker omschreven taken en verantwoordelijkheden. Het zal de coördinator aansturen en beleid uitstippelen. Het bestuur van de stichting is zich er van bewust dat deze nieuwe aanpak, met een of meer betaalde medewerkers, vereist dat er meer inkomsten gegenereerd moeten worden. Een meer projectmatige aanpak zou hierbij een middel kunnen zijn.

Voor de meeste organisaties is dit vanzelfsprekend, voor IC is het nieuw. Maar aangezien verandering één van de kernpunten van IC is, is het niet meer dan logisch dat IC zich de vraag stelt welke veranderingen zij zelf moet doorvoeren om een rol te kunnen (blijven) spelen in Nederland en de wereld. Want dat het gedachtegoed van IC onverminderd nodig is, daarvan zijn de mensen die er bij betrokken zijn, en mensen die er van een afstand naar kijken, overtuigd.

Wilt u mee denken over de toekomst van IC of heeft u vragen, neemt u dan vooral contact op met de redactie.

Johannes de Pous

Dit artikel is gepubliceerd in Ander Nieuws, mei-juni 2009