Tijdens onze reis om de wereld in vijf maanden hebben mijn man en ik zes landen bezocht. We gingen er niet heen als toeristen, maar waren uitgenodigd door de teams van Initiatives of Change (IC). We hebben op onze website verslag gedaan van deze bezoeken. Dat ga ik niet herhalen. Ik wil hier proberen om een paar conclusies te trekken.

Na viereneenhalve maand doorgebracht te hebben in de tropen en het warme zomerse zuidelijk halfrond reisden we over de Stille Zuidzee naar New York, waar we verwelkomd werden met een dik pak sneeuw en twee graden vorst.

Nieuw-Zeeland is een gezegend land. Hier geen droogte en waterrestricties, zoals in Australië. Alles ziet er lieflijk en groen uit. Het leven lijkt er goed. Het weekend dat we aankwamen leek het wel of iedereen er met zijn zeilboot op uit was in de mooie baaien van Auckland.

Australië is een jong land. Overal waar je rondrijdt zie je borden met een verwijzing naar ‘historische’ plaatsen. Het gaat dan over iets dat gebeurde in 1890 of misschien 1830 en over ontdekkingsreizigers uit die tijd.

Toen ons vliegtuig neerdaalde boven Jakarta, was het eerste dat ons opviel de rode daken tussen een overweldigende hoeveelheid groen. En dit is de indruk gebleven die we van Java houden. De natuur is uitbundig: rijstvelden, klapperbomen, bananenbomen, majestueuze bergen en valleien, en overal is het groen, en overal zie je het rood van de daken tussen het groen doorschemeren.

Met een miljard mensen om je heen is het moeilijk om je eenzaam te voelen! Dat is een van de eerste ervaringen de je opdoet in India. Wij waren hier zo’n 35 jaar geleden voor het laatst en er is in die tijd heel wat veranderd, en ook heel veel hetzelfde gebleven.

Johannes en Hennie de Pous waren een week in Israel en schrijven over hun ervaringen.