dinsdag, januari 22, 2013

Op woensdagavond 21 november 2012 sprak Koen Holtzapffel ,remonstrants predikant te Rotterdam, in het centrum van IC in Den Haag over het thema ‘Alleen de hond leeft in het hier en nu'. Dit is ook de titel van zijn essay over de toekomst, uitgegeven bij Meinema. Holtzapffel stelt tegenover de modieuze roep om vooral in het hier en nu te leven zijn overtuiging dat we niet zonder toekomstvisie kunnen.

Holtzapffel laat zien dat zolang er mensen zijn, er interesse bestaat in de toekomst. Ook in de geloofstradities is de toekomstverwachting belangrijk. In de christelijke en de joodse tradities is die toegespitst op Gods koninkrijk. Maar dit is niet alleen iets van de toekomst. Met de visie van hoe het zou kunnen worden, worden mensen aangemoedigd nu al aan de slag te gaan.

De spreker illustreert aan de hand van voorbeelden uit het verleden dat nu eens de nadruk ligt op het hier en nu en dan weer op de toekomst. Schrijvers als Henri Nouwen, Anselm Grün en Vasalis wijzen ons op het belang van het zoeken in het nu. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad. Door alsmaar van het beloofde land te dromen, vergeten we het hier en nu. Alleen van het hier en nu zijn we zeker. Hier zit een kern van waarheid in, maar waar spreker een kanttekening bij plaatst is het idee dat het hier en nu het enige spirituele moment is dat er toe doet.

Hij pleit ervoor dat het ook nodig is ons te laten inspireren door visioenen en idealen. We kunnen niet zonder idealen, niet zon-der hoop. We hebben iets nodig van It-haka. Ithaka, ook al bereikte je het eiland niet, gaf je een mooie reis. Zonder verras-send vergezicht komen we vaak onvol-doende in beweging. We kunnen speels en creatief op de toekomst vooruitlopen. Een toekomstperspectief zet ons leven in een heilzame spanning.

De hele toespraak is te vinden op We hebben een toekomstvisie nodig