dinsdag, maart 24, 2020

forsythia

Om niet te gaan somberen

Laatst vroeg een vriend hoe ik mijn zinnen verzette om niet te gaan somberen.

‘Always look on the bright side of life’, ja dat zou kunnen gelden voor het gewone leven. Maar daar zitten we nu niet in.

Natuurlijk zijn er momenten dat het me aanvliegt. Ik zal blij zijn als iemand die het virus waarschijnlijk had me niet besmet heeft. Deze dagen heb ik zoveel mensen moeten geruststellen, bemoedigen, mythes ontzenuwen. Een briefje opgehangen op alle etages om te vermijden dat mensen samen in de lift gaan en om ervoor te zorgen dat iedereen afstand houdt van elkaar. Daar denkt verder alleen de schoonmaker aan, Xavier, die me met oprechte Spaanse trots vertelde hoe hij dingen speciaal ontsmet. Geweldig.

Laatst was ik bij een vriendin van 100. Haar huis ging ’s middags ‘op slot’. Gezien haar gehoor kan communiceren per telefoon niet. Zij kan niet schrijven Haar handen willen niet meer. We zeiden tegen elkaar: we zien elkaar weer… hier of elders. God houdt ons vast. In volle rust en overgave.. maar ook met een brok in mijn keel.

Vandaag bedacht ik hoe zij ons toch kan zien: ze kijkt uit op een grasveld. Daar kan ik gaan staan op een afgesproken tijd en naar haar zwaaien, zodat ze ziet dat we dicht bij haar zijn. Voor een vriendin van 84 heb ik een diepvriesje besteld om maaltijden in te doen, voor geval...

Ja, er zullen nog veel meer mensen ziek worden. En het kan zo maar zijn dat een aantal daarvan die ons dierbaar zijn, zullen overlijden. Alles wat we kennen staat op zijn kop en dit is nog maar het begin. De komende periode zal niets vanzelfsprekend zijn. Dat hebben de meeste mensen nooit eerder meegemaakt.

Ik moest terugdenken aan mijn tijd tijdens de dictatuur in Argentinië, de bezoeken aan de vluchtelingenkampen in Thailand, de favella’s in Brazilië en Kenya. Er was gebrek aan alles. Ook aan water en elektriciteit. Daar werd gevochten tegen een zichtbare vijand. Wij vechten nu tegen een onzichtbare vijand. Maar nog het meest tegen onszelf: om de verbijstering, de paniek en de angst die zo maar op de loer liggen, niet toe te laten.

De paradox is dat de lente uitbarst: bloemen en bloesem schitteren je tegemoet. De vogels kwetteren weer hun hoogste lied. Achter alle twijfel en onrust in ons bestaan schuilt een diepe bron van vertrouwen en wijsheid, in jou, in mij, in iedereen. Misschien is het onze grootste uitdaging om die bron te ontstoppen en het levende water te laten vloeien.

Jonge vrienden bellen, willen zeker weten dat het goed met me gaat. ‘Ik ben er voor je hoor.’ Hartverwarmend. Een voelde zich zo schuldig dat ze niet meer deed. Ze doet heel belangrijk werk, cruciaal in feite. Dat goed doen is nu haar eerste verantwoordelijkheid. Dat kunnen we doen, er voor elkaar zijn. En voor diegenen die dat hebben: hun geloof laten spreken, op de manier die hun eigen is, die reëel is en diep.

Lotty Wolvekamp