maandag, augustus 12, 2013

Volg deze link voor een impressie van de opening van de Healing History conferentie.

In maart werd ik door Initiatives of Change (IC) uitgenodigd of eigenlijk uitgedaagd, deel te nemen aan hun internationale conferentie in Zwitserland. De universele waarden die IC in haar werk als uitgangspunt hanteert, zijn ook voor mij een belangrijke leidraad. Ik voelde daarom meteen dat ik deze uitnodiging moest accepteren. Ik gebruik het woord ‘uitgedaagd,’ omdat ik in mijn carrière niet eerder zoiets meegemaakt had en dus ook niet wist wat ik moest verwachten. Nu ik terugkijk op de bijzondere ervaring, die ik samen met mijn man en mijn goede vriendin Eunice Sion heb mogen opdoen, ben ik van mening dat wij deelname aan dit niet hadden mogen missen. Ik heb echt de tijd moeten nemen om dat wat wij hebben mogen meemaken een plaats te geven. Ook om na te gaan wat voor mij persoonlijk en voor mijn werk de meerwaarde is geweest. Onze deelname lijkt achteraf gezien, door de organisatie qua tijdstip perfect gepland te zijn. Na allerhande activiteiten in verband met de organisatie van 1 juli 2013 (150 jaar herdenking van de afschaffing van de Nederlandse slavernij in de Nederlandse koloniën) vroeg ik me af hoe het na 1 juli verder zou moeten. Deelname aan dit congres heeft mij geholpen op sommige vragen een antwoord te vinden.

Eunice Sion, mijn man Rudy Uda en ik mochten van 3 tot en met 7 juli met een deelconferentie meedoen. Deze ging over het helen van de geschiedenis, het overwinnen van racisme, over billijkheid en rechtvaardigheid en over het bouwen aan de gemeenschap.

(vlnr: 3e Mildred Uda-Lede, 5e Rudy Uda, 6e Eunice Sion)

Wij werden door Maarten de Pous van IC Nederland, warm welkom geheten, kregen een korte rondleiding en werden aan enkele deelnemers voorgesteld. We voelden ons gauw op ons gemak en merkten dat we verkeerden in een gezelschap van gelijkgestemden. Mensen uit 40 verschillende landen die allemaal op hun manier, in hun eigen omgeving werken aan het verbeteren van de relaties tussen mensen en aan het verbeteren van onze wereld.

De manier waarop het congres was opgebouwd hebben wij als zeer prettig ervaren: inspirerende en opwekkende muzikale bijdragen van jongerenkoren, informerende lezingen van wetenschappers en ervaringsdeskundigen op diverse leefgebieden en uit diverse landen, het werken in werkgroepen, het doen van corvee waarbij je persoonlijke gesprekken kon hebben met elkaar en met de mensen die er werken (vrijwillig of betaald). Het om beurten tijdens het eten bedienen en … het meditatief moment ’s ochtend met de opkomende zon die ons vanachter de bergen een inspirerende dag leek toe te wensen, het thee- en koffieuurtje in de prachtige tuin. Allemaal ingrediënten die het congres iets bijzonders gaven.

Het centrale thema van deze deelconferentie ging over racisme en andere vormen van uitsluiting. Nazaten van slaafgemaakten, maar ook vluchtelingen en migranten ervaren in het hedendaags Europa de effecten van deze vorm van uitsluiting. Hoewel racisme een verwerpelijk en verwoestend mechanisme van uitsluiting is, is dit niet het enige uitsluitingsmechanisme dat mensen degradeert tot tweederangs burgers. Er kwamen ook andere vormen van uitsluiting aan de orde, zoals vermeende hiërarchische verhoudingen tussen mensen onderling, afkomstig uit Afrikaanse en Europese culturen, het kastenstelsel, het uitsluiten van de Roma bevolking in Europa en de onrechtvaardige en onredelijke behandeling in de VS van migranten uit Mexico. Ook de wijze waarop uitsluitingsmechanismes aan het menselijk brein ontspruiten vanuit gevoelens van hiërarchie, kwam uitgebreid aan de orde. Gelukkig werden ook oplossingen duidelijk: manieren om de negatieve werking van het menselijk brein te leren keren, werden belicht.

Wat heeft de deelname aan het congres van 2013 ons geleerd?

  • Het is belangrijk dat mensen open en eerlijke gesprekken met elkaar aangaan, juist waar het gaat om gevoelige en lastige onderwerpen.
  • Het principe van open een eerlijke gesprekken moet op basis van de gelijkwaardigheid van mensen plaatsvinden.
  • De mensbenadering is een principe dat de wereld onvoldoende of niet in de praktijk brengt. Er is dus een wereld te winnen; de uitdaging voor de 21ste eeuw.
  • Wij hebben ervaren dat het goed mogelijk is om ongeacht de geloofsovertuiging, levensopvatting, culturele achtergrond, maatschappelijke status en andere verschillen, constructieve gesprekken te hebben over allerhande gevoelige taboe-onderwerpen.
  • We hebben het belang ervaren van de kracht van netwerkuitwisseling in internationaal verband.
  • Wij hebben kennis gekregen van methoden van ‘healing’ bij geïnternaliseerde negatieve of minderwaardigheidsgevoelens en gevoelens van wederzijds wantrouwen, als effecten van racisme, uitsluiting, uitbuiting en vernedering.
  • In 18 werkgroepen werden o.a. interessante praktijkvoorbeelden uitgewisseld: bijvoorbeeld uit Australië met de Aboriginals; de beweging van ‘Healing Civil War and Racism’ uit Richmond, Virginia; het proces van verzoening in landen als Niger, Zuid-Afrika en andere Afrikaanse landen en het verbeteren van de relaties tussen zwart en wit in Nederland en in andere Europese landen.
  • Ook hebben wij ervaren hoe vrijwilligerswerk in internationaal verband succesvol georganiseerd kan worden. Wij zouden willen dat meer mensen uit ons netwerk, deze kennis konden opdoen.

Sommige ontmoetingen raakten je ook meer persoonlijk. Een voorbeeld. Ik maak met Eunice een ommetje in de prachtige omgeving. We lopen wat te mijmeren en ontmoeten twee heren in Afrikaanse dracht; deelnemers aan het congres. Zij lopen naar ons toe en vragen hoe wij het congres ervaren. Dan stellen ze ons de vraag of wij weten uit welk Afrikaans land onze voorouders kwamen. Mijn vriendin slaakt een zucht. ‘Wij komen uit Tsjaad,’ zeggen ze opgewekt. Ik leg uit dat hun vraag een beetje pijn doet, dat wij dat niet weten en dat ook jammer vinden en dat dit alles te maken heeft met het waarom van deze conferentie. De aardige heren kijken ons vol medelijden aan. Een slaat zijn arm om mijn schouder en zegt dan:‘ dat vinden we heel erg, maar, sisters, wij komen van Tsjaad en wij heten jullie welkom als vrouwen van Tsjaad.’ ‘Wij accepteren jullie als onze sisters.’ ‘Jullie mogen vertellen dat jullie voorouders uit Tsjaad komen en wij heten jullie van harte welkom in ons land.’

Kortom: meedoen met dit unieke congres hadden wij niet willen missen. Het heeft ons blikveld verruimd en ons tot een completer mens gemaakt.

Rotterdam, augustus 2013

Mildred Uda-Lede