donderdag, september 20, 2018

Lotty Wolvekamp vertelt de deelnemers over IofC Nederland.Na een zomer vol inspirerende conferenties in het conferentiecentrum in Caux, in de bergen boven het meer van Geneve, kwamen deelnemers en geïnteresseerden tijdens de Après Caux op 13 september bij elkaar om na te praten over hun ervaringen. Want wat doe je met alle indrukken en ideeën die ‘boven op de berg’ zijn ontstaan, als de dagelijkse realiteit weer toeslaat?

 

Tayfun Balcik tijdens Après Caux bijeenkomst.Tijdens de avond vertelden drie deelnemers over hun ervaringen afgelopen zomer. ‘Dialoog is gevechten voeren,’ concludeert een van hen, Tayfun Balcik, projectleider bij The Hague Peace Projects. Balcik reisde met een delegatie Nederlandse Turken, Koerden en Armeniërs af voor de conferentie Addressing Europe’s Unfinished Business, waar ze een dialoog voerden met andere jongeren uit Libanon, Armenië en Turkije. Een reis die op het laatste moment in gevaar kwam toen een Turkse vader van wie ze de auto zouden lenen het doel van de reis hoorde en zijn aanbod terug trok. Gelukkig konden ze een andere auto lenen.  
 

Howard Grace vertelt over zijn ervaringen.‘Al die verschillende mensen onder één dak, wat hebben ze gemeen?’ vroeg Howard Grace, met zijn vrouw over uit Engeland, zich af. Hij lanceerde het begrip: gedeelde menselijkheid. ‘Afgezien van onze afkomst, religie, geslacht of noem maar op, kennen we dezelfde universele ervaringen. We kennen woede, pijn, geluk.’ Door naar elkaars persoonlijke verhalen te luisteren, iets dat centraal staat tijdens de Caux-conferenties, kunnen we elkaar op dit niveau herkennen. En vervolgens ondersteunen.
 

Deelnemers van Impact Initiatives for Change ondersteunen elkaar om samen de top van de berg te bereiken boven Caux.Laura Reijnders laat dit laatste zien aan de hand van een mooi beeld (zie foto rechts), tijdens haar presentatie over de Impact-conferenties. Tijdens een van de conferenties ging de hele groep naar de top van de Rocher-de-Naye. Een vrouw van ruim tachtig jaar is met het treintje gekomen. De laatste honderd meter loopt ze, aan drie kanten ondersteund, naar de top. ‘Het is een symbolische foto. Caux staat voor mij voor een plek waar je elkaar helpt.’
 

Opgesplitst in kleinere groepen gingen de deelnemers later op de avond in gesprek. Praten met heel verschillende mensen, verhalen horen van werkelijkheden die je je niet kan voorstellen. Meer dan napraten óver Caux, veranderde de Amaliastraat voor een avond ín Caux.
 

Benieuwd naar hoe deelnemers de conferenties deze zomer hebben ervaren? Lees de persoonlijke verslagen:

Nadat het officiële gedeelte van het programma is afgelopen, praten de deelnemers na.
 

Irene de Pous

Foto's: Laura Reijnders