donderdag, juli 19, 2018

Caux PalaceHelaas kan ik in 900 woorden niet de verhalen navertellen die mij zijn verteld in Caux. Caux is het paleis halverwege op een berg aan het meer van Génève, waar ik deze zomer de conferentie Just Governance for Human Security van Initiatives of Change bijwoonde. Ook heb ik niet genoeg woorden om uit te drukken hoe mooi dat paleis op die berg is, hoe mooi het uitzicht op het meer van Génève en de omliggende bergen is (zie hierboven) en hoe mooi de zonsondergangen zijn wanneer Malinese vrouwen in kleurrijke gewaden staan te dansen in de laatste zonnestralen (zie de paginabrede foto onderaan het artikel). Ik kan wel vertellen over de mensen die ik heb ontmoet en de wijsheden die ik mee naar huis heb genomen. Misschien dat je nieuwsgierigheid dan wordt gewekt en wie weet besluit je op een dag zelf te gaan.
 

Luisteren

Julia en LaurentLuister. We hebben twee oren en maar één mond. Voor mij ging de week in Caux meer om luisteren dan om vertellen. Luisteren naar indrukwekkende verhalen uit verre landen en luisteren naar jezelf.

Tijdens een bijeenkomst werden we gevraagd te luisteren naar de ander, wanneer die vertelde over het moment waarop die zich het meest onzeker voelde. Ik luisterde naar Laurent . Laurents dochtertje is omgekomen tijdens de genocide in Rwanda. Laurent heeft nooit mogen praten over zijn verlies. Zijn dochter was geen slachtoffer, zijn dochter was een Hutu. De Amerikaanse Carson luisterde naar mijn verhaal, over het meest onzekere moment in mijn leven. Toen ze daarna gevraagd werd dit verhaal in haar eigen woorden na te vertellen, bleek ze zo goed geluisterd te hebben dat ze mijn verhaal beter vertelde dan ik het zelf ooit zou kunnen.
 

Geschiedenis van Caux

Andrew Stallybrass tijdens een van zijn historische rondleidingen in CauxIk hoorde eerstehands verhalen van een Caux veteraan, Andrew Stallybrass, een Schot die met veel humor een rondleiding gaf door de verborgen kamers van het paleis. Een man vol met herinneringen. Zijn stem sloeg plots over wanneer hij naar de omliggende bergen wees en vertelde hoe een Joods meisje van zes jaar is omgekomen, toen haar familie tijdens de Tweede Wereldoorlog vanuit Frankrijk het veilige Zwitserland probeerde te bereiken. Daarna volgde een verhaal over een Ierse jonge vrouw die haar vader had verloren bij een bomaanslag van de IRA. Hoe die vrouw de man ontmoette die deze aanslag had voorbereid. En hoe de vrouw nu samen met de vrijgekomen dader van de aanslag de wereld rondreist om samen te spreken over vrede en vergiffenis.
 

Levende boeken

Op een avond werd er een Human Library georganiseerd, een bibliotheek gevuld met mensen en hun verhalen in plaats van boeken en hun bladzijden. Een boek van vlees en bloed ging over een meisje dat in haar eentje uit Irak naar Amerika vlucht. Hoe ze grenzen overstak zonder paspoort of visum. Het enige dat ze bij zich had was een koffer, gevuld met haar allermooiste schoenen.

Een ander wandelend boek was een moeder die 31 miljoen dollar inzamelde om een buurthuis te bouwen in de achterbuurten van Detroit. Het was de droom van haar 17-jarige zoon: met deze plek kan hij zijn vrienden en vriendinnen van de straat houden en ze een toekomst geven. Als ze er via Facebook achter komt dat hij is doodgeschoten op een feestje, is de kracht van deze vrouw om de droom van haar zoon te realiseren onvoorstelbaar. Hiernaast zie je de presentatie van de moeder, Shalisa Hayes,  en op het scherm de foto van haar zoon.

En het boek van Charles. Charles runt een organisatie in Kenia waar hij jongeren de kunst van het verhalen vertellen leert. Hij leert ze dat elk woord dat je vertelt, iemand, ergens, op de een of andere manier gaat inspireren. En dat wanneer woorden en verhalen echt blijven hangen, ze in staat zijn de aarde te doen verschuiven.
 

Praten met jezelf

Amit Mukherjee, anti-corruptie expert in India, gaf ons mee: ‘Praat elke dag met jezelf, anders mis je de kans om met een geweldige persoonlijkheid te praten.’ Na zijn woorden ben ik steeds de dag begonnen met een wandelingetje over het balkon. Gedurende twintig minuten (het balkon op en neer is 1600 meter) praatte ik met mezelf in stilte.

Tot slot, wil ik het gevoel van hoop uitdrukken dat Caux me heeft gegeven. Al deze deelnemers, al deze peace-builders, al deze leiders gaan ergens naartoe.

Voor mij is Caux de wereld in een paleis. Ik luisterde naar mensen uit Palestina en Israël, uit Egypte en India. En met zijn allen hebben we gevierd dat de Ethiopische president een bezoek heeft gebracht aan Eritrea. Twee landen die meer dan 20 jaar met elkaar in oorlog zijn geweest. Binnen in het paleis vierden we dat ook buiten de deuren van het paleis wordt gewerkt aan vrede.
 


 

Julia IJsselmuiden

Foto's: Juli IJsselmuiden, © CAUX - Initiatives of Change Switzerland (header en historische rondleiding)

Julia focust in haar werk op voedselverspilling en het verbeteren van voeding tijdens de eerste 1000 dagen van een kind. Daarnaast doet ze vluchtelingenwerk. De conferentie Just Governance for Human Security was haar eerste kennismaking met het Caux Forum in Zwitserland. Deze conferentie vond van 4 tot 9 juli plaats in het internationale conferentiecentrum van Initiatives of Change in Caux.