woensdag, augustus 8, 2018

Uitzicht vanuit de trein van Montreux naar Caux.Dit jaar eindigde het Caux Forum met de kinderconferentie genaamd Children as Actors for Transforming Society (CATS). Sinds 2013 wordt deze conferentie georganiseerd in het Zwitserse centrum van Initiatives of Change (IofC). In het streven naar een rechtvaardige en duurzame wereld spelen kinderen een belangrijke rol. Peter Schreijgrond nam samen met zijn twee zoons deel aan deze conferentie en vertelt in dit artikel over zijn belevenissen in Caux.

Als we in het treintje zitten van Montreux naar Caux, stijgt de spanning pas echt. Het adembenemende uitzicht over het meer van Geneve en de Alpen wordt vastgelegd met twee tablets en een telefoon (zie foto rechts). We zijn namelijk met z’n drieën, en ieder heeft zijn eigen mobile device natuurlijk. Het is gezellig vol in de trein. We horen Australiërs en Amerikanen. Ook een groepje jonge Palestijnen uit Libanon, leren we later. We zien een heel donker gezin, waarschijnlijk uit Afrika. Net als mijn eigen kinderen overigens: ze zijn half-Oegandees en wonen tijdelijk ook in Oeganda.
 

Geweld tegen kinderen beëindigen

Children as Actors for Transforming Society 2018 (CATS) brengt kinderen, ouders, jongeren en professionals uit de hele wereld bijeen in een bijzonder gevoel van gelijkwaardigheid, wederzijds respect en een soort van zelfsprekende vriendschap. Je begrijpt het pas echt als je er bent. Caux is veilig en fijn. Dat zie ik aan mijn jongens. Ze zijn 6 en 9. Na dag één hebben ze al hun eigen kindereettafel gevonden en weten ze hun weg te vinden in dit immense paleis. Dit jaar was het thema ‘Samen een einde maken aan geweld tegen kinderen’. Geweld in de breedste zin van het woord: van oorlogssituaties tot onveiligheid op scholen, pesten op sociale media tot ruzie in het gezin. De aftrap was in de prachtige oude theaterzaal met klapstoeltjes en spiegelwanden. Voorste rij was voor bloggers en vloggers, die via Instagram en Facebook verslag deden. Als je niet op sociale media wil met je snufferd, zoals de Palestijnse vluchtelingen bijvoorbeeld, draag je een groen key-chord: ‘respecteer mijn privacy en maak geen foto’s van mij svp’.

Aan de hand van het UNICEF Protective Environment Framework, leren we in workshops meer over wat wij, kinderen, overheden, de media en anderen kunnen doen om een eind te maken aan geweld tegen kinderen. In de workshops worden we uitgedaagd om dieper tot jezelf te komen en in verbinding met je omgeving te staan.
 

Luisteren met je ogen dicht

Kunstwerk van PeterVan Aboriginals leren we buiten in de tuin te luisteren en te ‘voelen’ met je ogen dicht, zoals de jagers vroeger deden in de Australische outback. De geluiden en afstand tot de bron tekenen we op een papiertje. Als je heel goed bent, kun je zelfs een vlinder voorbij voelen vliegen. Deze vorm van ‘stille tijd’ helpt nu ook met het verwerken van angsten en woede van kinderen, die gewelddadige situaties hebben meegemaakt.

Verbinding met jezelf en je omgeving

In een andere workshop, maakt iedereen een zelfportret. Eerst een pose vastleggen met digitale camera. De foto wordt vervolgens snel uitgeprint op A3 en met carbonpapier maak je vervolgens een overtrek, die je weer met verf & glitters inkleurde. Daarna word het kunstwerk aangevuld met woorden uit eerder gemaakte gedichten over waar we vandaan komen: ons huis, onze familie, en over wat ons gelukkig maakt. Hoe verschillend onze achtergronden ook zijn, we ontdekken dat we allemaal hetzelfde mooi vinden aan het leven: samen zijn met vrienden en familie, lachen, sporten, muziek maken, in de natuur zijn. Weer een techniek om je bewust te maken van wie je bent en hoe verschillend en toch verbonden we zijn met elkaar.
 

Het belang van een goede familieband

In ontroering ben ik in de workshop onder leiding een meisje van 11. Ze vraag oprecht ons advies over hoe ze beter met haar zusje kan omgaan. Haar zusje doet altijd alles na van haar en ze kan dat niet meer uitstaan. Een volwassene huilt omdat ze al jaren geen contact meer heeft met haar zusje en ze eerder had willen begrijpen waar het verkeerd is gegaan tussen hen. Na afloop heeft iedereen door dat broers en zussen zo dierbaar zijn, dat we elkaar af en toe de ruimte moeten geven voor aparte activiteiten en vooral genieten van alles wat we samen kunnen beleven. We zijn immers broer en/of zus voor de rest van ons leven.
 

Dankbaar voor het unieke samenzijn

Als ouder is deze week een unieke gelegenheid om zo nauw op te kunnen trekken met je kinderen: alsof je een week lang met ze mee naar school mag. Om samen na te denken wie je bent, waar je staat en wat je kunt betekenen voor je omgeving. We hebben samen geslapen, gegeten, getekend, geschreven, en muziek en vrienden gemaakt. Het hoogtepunt voor mij is misschien wel dansen op de berg, op de nationale feestdag van Zwitserland. Alle deelnemers van CATS 2018 staan op het podium buiten bij Haux-de-Caux met uitzicht op krioelende lichtjes in het donkere dal, en met vuurwerk langs het meer. Er wordt bij toerbeurt ge-dj’d vanaf de mobiele telefoon. Als er een dak zou zijn geweest, was deze er vast vanaf gegaan die avond.

 

Peter Scheijgrond

Foto header, onder 1e kopje en foto onderaan: © CAUX - Initiatives of Change Switzerland
Foto uitzicht: A. Hajoui
Foto tekening: P. Scheijgrond
 

Bekijk hieronder de film de kinderconferentie CATS 2017 om een impressie in beeld te krijgen.