woensdag, januari 12, 2022

‘Initiatives of Change gaf me het gevoel dat ik er mocht zijn’ - Het verhaal van Diana Damsa

De Caux conferentie in 2016 was een bijzondere ervaring voor de Roemeense Diana Damsa. Tijdens eerdere bijeenkomsten had ze onvermoeibaar achter de schermen gewerkt, maar dit keer was ze vrijgesteld van haar gebruikelijke taken. ‘Tijdens de Caux bijeenkomsten ben ik altijd aan het rondrennen om brandjes blussen. Dit keer kon ik een stapje terug doen en van alles genieten’, vertelt ze.

Een bijzonder weerzien maakte deze conferentie extra speciaal voor Diana. In 2004 had ze kennis gemaakt met Initiatives of Change (IofC) tijdens een Foundations for Freedom cursus (F4F) in Roemenië (een initiatief van Initiatives of Change in Centraal en Oost-Europa om na de val van de muur de grondslagen voor vrijheid en democratie te versterken in de landen in Centraal- en Oost-Europa, red.). Hier leerde ze cursusleiders Kees and Marina Scheijgrond kennen, een Nederlands echtpaar.

‘Ze zijn mij erg dierbaar’, vertelt Diana. ‘Zij hebben mij kennis laten maken met een nieuwe wereld. Toen de familie Scheijgrond  in 2016 naar het internationale conferentiecentrum van IofC in Caux, Zwitserland kwam, was het mijn laatste kans om Kees Scheijgrond weer te zien. Hij was toen al ongeneeslijk ziek en overleed in 2017.’

Toen Diana als pas afgestudeerde juriste de F4F cursus volgde in 2004, worstelde ze met een aantal teleurstellingen op professioneel vlak. Ze vond het geroddel en de corruptie die ze op de werkvloer tegenkwam moeilijk te verdragen. Ze werkte daarom aan een nieuwe carrière als muziekdocente.

‘Ik kwam uit een land dat een totalitair regime had gekend, waar je niet werd aangemoedigd om voor jezelf te denken, jezelf te uiten of om vragen te stellen. Tijdens de cursus kwamen grote vragen aan bod: Wie ben ik? En: Wat kan ik bijdragen aan de maatschappij?’

‘De deelnemers werden gestimuleerd om zelf na te denken en om hun ideeën te uiten. De reacties hierop waren altijd bemoedigend, wat we ook zeiden. Dat gaf me het gevoel dat ik er mocht zijn en dat ik mijn eigen steentje kon bijdragen aan een betere wereld. De vrijheid die ik tijdens F4F ervaarde was wat mijn land nodig had, vond ik’, aldus Diana.

In de zomer van 2004 bezocht ze Caux voor eerst. ‘Mijn Engels was redelijk, maar niet geweldig. Het kostte me dus enige moeite om me te uiten. Aan het einde van de dag had ik hoofdpijn’, vertelt Diana. ‘Ik herinner me niet veel van deze conferentie, behalve dat ik geraakt was door de vriendelijkheid, ruimdenkendheid en diversiteit die ik daar tegenkwam.’

Een andere Caux deelneemster gaf Diana een neksteunkussen voor extra comfort toen ze hoorde dat Diana een lange terugreis per bus voor de boeg had. ‘Dat ontroerde me. Ik voelde me niet een nummertje, maar een individu die aandacht en zorg verdiende.’

Geïnspireerd door deze ervaring meldde Diana zich aan voor Action for Life, een intensieve IofC training die 9 maanden duurde. Ze reisde onder andere naar Azië waar ze, naar eigen zeggen, meer heeft geleerd dan tijdens haar studietijd. In 2007 deed ze vrijwilligerswerk met IofC in Australië, Nieuw Zeeland en Fiji.

Diana zette haar werk voor IofC voort toen ze terugkeerde naar Roemenië, waar ze de Club For Young Leaders oprichtte en Creators of Peace Circles voor vrouwen organiseerde. Voor leden van het internationale IofC netwerk organiseerde ze bezoeken aan Roemenië, met als doel om samen op zoek te gaan naar nieuwe perspectieven. In 2015 richtte zij en haar collega’s de non-profitorganisatie Center for Social Transformation op, waarmee ze dit werk voortzet.

Ook begon Diana zich in te zetten voor de Roma, een minderheidsgroep in Roemenië die veel te maken heeft met vooroordelen en discriminatie. ‘Ik vond het belangrijk dat er altijd iemand aanwezig was uit de Roma gemeenschap, zodat zij voor zichzelf konden spreken tijdens dialogen. Ik zie het niet als mijn taak om de Roma te “helpen”, maar om de meerderheid te stimuleren anders naar hen te kijken en over hen te denken. Veel mensen zijn inderdaad van gedachten veranderd tijdens deze dialogen met de Roma.’

In 2007 raakte Diana ook meer betrokken bij de Caux conferenties, waar ze jarenlang achter de schermen werkte in de keuken en als organisator. Sinds 2017 stuurt ze de teams achter Adressing Europe’s Unfinished Business en Tools for Changemakers aan. Toen de Covid-19 pandemie zich in 2020 aandiende, organiseerde zij en haar collega’s deze conferenties online. Ze is ook de vicevoorzitter van Creators of Peace International.

‘Ik leer elke keer iets nieuws in Caux’, vertelt Diana. ‘Ik doe niet alleen nieuwe vaardigheden op, maar ik leer ook steeds meer over sociale omgang en teamwork. Soms is er sprake van wrijving of een conflict. Dat hoort erbij. Ik heb me weleens gekwetst gevoeld na zo’n ervaring, maar ik heb geleerd dat niet elk meningsverschil een persoonlijke aanval is. Naderhand stel ik mezelf altijd een aantal vragen. Had ik mezelf anders kunnen uiten? Had ik meer compassie moeten tonen? Had ik meer tijd moeten nemen om te luisteren? Door deze ervaringen en vragen leer ik veel over mezelf.’

‘Voor mij is Caux een afspiegeling van hoe de wereld er eigenlijk uit zou moeten zien. Tijdens de Caux conferenties proberen we mensen zowel te inspireren als uit de dagen. Ik hoop dat ze terug kunnen kijken op Caux als de plek waar hun zoektocht naar een betere wereld is begonnen—dat is het in ieder geval voor mij.’

Dit verhaal verscheen eerder op de website van Initiatives of Change Switzerland. Dit verhaal maakt deel uit van onze serie 75 jaar inspirerende verhalen over Initiatives of Change en Caux. Lees hier het originele verhaal. 

Lees hier meer over Creators of Peace. 

Geschreven door Mary Lean.
Vertaald door Shereen Siwpersad.
Foto's door Diana Topan.