dinsdag, april 6, 2021

75 jaar verhalen | 1946 - Trudi Trüssel
‘Je kunt geen nieuwe wereld bouwen met maar één klasse’

Dit jaar bestaat het internationale conferentiecentrum van Initiatives of Change in Caux 75 jaar. Ter gelegenheid daarvan wordt er voor ieder jaar een verhaal geschreven over iemand voor wie Caux een grote rol in zijn of haar leven heeft gespeeld. Hieronder het eerste verhaal over Trudi Trüssel in 1946.

Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog geloofde een handjevol Zwitsers dat Initiatives of Change een rol kon spelen bij het brengen van genezing en verzoening in een door oorlog verscheurd Europa. Zij gingen op zoek naar een plaats waar zij conferenties konden houden om de landen die elkaars vijanden waren geweest bijeen te brengen.

In 1946 werkte Trudi Trüssel uit Zwitserland op 28-jarige leeftijd in Bern bij Philippe en Hélène Mottu, die nauw verbonden waren met Initiatives of Change. Ze schreef later:

'Op zoek naar een mogelijk conferentiecentrum, vonden ze het voormalige Caux Palace Hotel boven Montreux. Het gebouw stond leeg. Op een dag kwamen enkelen van de leiders (van IofC) bij ons thuis om de definitieve beslissing te nemen om het hotel te kopen. Ik had de lunch voor de gasten klaar en was de afwas aan het doen in de keuken. Een van de gasten kwam de keuken binnen en zei dat ze wilden dat ik aan zou schuiven bij het gesprek over de aankoop van het hotel. Ik zei dat ze van mij niets hoefden te verwachten, dat het nu tijd was voor de rijken om eindelijk eens iets te doen wat de moeite waard was. Ik wilde er niets mee te maken hebben. Diep van binnen gaf ik de rijken de schuld, ik hield ze verantwoordelijk voor het ongeluk van zoveel mensen. Ik kon niet aanvaarden dat sommigen alles konden hebben wat ze wilden zonder er een vinger voor uit te steken, terwijl anderen zich tot op het bot moesten uitsloven. Deze onrechtvaardigheid vervulde me met bitterheid.

De gast verliet de keuken. Hij was behoorlijk geschokt door wat ik gezegd had. Ik was altijd vrij stil en terughoudend; niemand wist wat ik echt dacht..... Toen kwam hij terug in de keuken, en zei: 'Je hebt gelijk. Wij rijken moeten iets doen, maar we kunnen het niet zonder jou. Je kunt geen nieuwe wereld bouwen met maar één klasse. Mijn hart was geraakt, toen hij zei: "We hebben jullie nodig." (Foto linksonder: Trudi (links) in de keuken van Caux met Frank Buchman in 1946)

Trudi Trüssel in the Caux kitchen with Frank Buchman - 1946

Mijn hart was geraakt, toen hij zei: ‘We hebben je nodig.’

Ik ging met hem mee naar de salon; de drie echtparen daar waren bereid hun fortuin te geven om het paleis van Caux te kopen. Vanuit Lausanne, waar we soms logeerden, had ik de ondergaande zon zien weerkaatsen in de ramen van het oude hotel. Ik was er zelfs op een vrije dag geweest en had het van buiten bekeken. Het was vervallen en vies. Ik begreep niet wat ze van plan waren. Ze hadden alles wat ze nodig hadden voor een gemakkelijk en comfortabel leven.


Ze hielden een tijd stilte om, zoals ze plachten te zeggen, te luisteren naar Gods leiding. God en ik konden niet met elkaar opschieten. Ik heb nooit gezegd dat hij niet bestond, maar ik was zo gekwetst door het leven dat ik diep in mijn hart geloofde dat hij alleen van de rijken en de goeden kon houden. Dus waren ze allemaal stil, en ik ook. Toen kwam de gedachte in me op dat ik 200 francs moest geven - twee maandsalarissen. Het geld dat ik spaarde om de opleiding tot verpleegster te betalen. Ik wist dat die gedachte niet van mij kwam. Ik ging terug naar de keuken, om alles op te ruimen. Maar ik voelde dat dit een grote kans was en dat God misschien ook voor mij was.

Trudi Trüssel in the internal post office in CauxIk heb drie dagen lang met mezelf gevochten. Ik wist dat als ik ja zou zeggen, alles anders zou worden voor mij, en dat ik niet meer zomaar kon doen wat ik wilde. Ik gaf het geld, en dat ging naar de drukker van de uitnodigingen voor de opening van de eerste conferentie.... Ik nam de verantwoordelijkheid op me voor de keuken van Caux - een job die ik graag deed. Alles moest vanaf nul worden opgebouwd. We kookten op kolen. We moesten leren geduldig te zijn en met veel verschillende mensen te werken."

Trudi behoorde tot de 100 Zwitserse particulieren en families die besloten het paleis van Caux in 1946 te kopen. Ze werd nooit verpleegster, maar wijdde haar leven aan het IofC werk en woonde vele jaren in Caux. Ze werkte in de keuken van Caux en later in het interne postkantoor van Caux Palace en in de telefooncentrale, waar ze mensen binnen en buiten Caux met elkaar in contact bracht. (Foto hiernaast: Trudi in het interne postkantoor in Caux)

Bekijk deze stomme film uit ons filmarchief over de opening van het Caux Palace als conferentiecentrum in 1946

Andrew Stallybrass
Vertaald door Johannes de Pous

Engelse versie


De 'Trudi-collectie'

De Nederlandse journaliste Irene de Pous kwam als kind voor het eerst naar Caux waar ze Trudi ontmoette. Ze schrijft:

Trudi dollsIeder jaar als we naar Caux gingen, riep Trudi Trüssel me bij haar en verraste me met de prachtigste gebreide poppenkleertjes. Ze maakte ze speciaal in de maat van mijn pop, Sjolaika. Ze waren allemaal heel verschillend van stijl en kleur. Als kind was ik vond ik het prachtig en ik keek er altijd naar uit om ze aan mijn vriendinnen te laten zien. Nu, 35 jaar oud, heb ik de hele collectie van 32 stuks nog eens door mijn handen laten gaan, om ze door te geven aan mijn nichtjes. Nu ik met volwassen ogen kijk, waardeer ik de tijd en moeite die Trudi in het maken ervan heeft gestoken. Het zijn stuk voor stuk kleine kunstwerkjes. Als ik haar levensverhaal voor de eerste keer lees, ben ik onder de indruk dat ze, na alles wat ze heeft meegemaakt en zo'n moeilijke jeugd, toch zo veel kon geven, vooral aan kinderen. Ik heb een extra mooie doos gekocht voor alle jurken, en het verhaal over de maakster toegevoegd. Op deze manier hoop ik de 'Trudi-collectie' eer aan te doen. Ik weet zeker dat mijn nichtjes er veel plezier aan zullen beleven.

Irene de Pous


Dit verhaal maakt deel uit van onze serie "75 jaar verhalen" over personen die door Caux een nieuwe richting en inspiratie vonden, één voor elk jaar van 1946 tot 2021. Als u een verhaal kent dat geschikt is voor deze serie, kunt u uw ideeën per e-mail doorgeven aan John Bond of Yara Zhgeib. Als u meer wilt weten over de beginjaren van Initiatives of Change en het conferentiecentrum in Caux, klik dan hier en bezoek het platform For A New World.

Foto's van Trudi: Initiatives of Change
Foto's poppen: Irene de Pous
Video: IofC  FilmArchief