donderdag, maart 1, 2001

Iemand vroeg me: 'Waar ben je mee bezig?' Ja, dat denk ik ook wel eens als ik door regen en met windkracht 8 naar het ziekenhuis in Amsterdam fiets, zo'n 25 minuten, waar ik nu al bijna 11 jaar mijn werkplek heb als gastvrouw.

(Er zijn ongeveer 200 vrijwilligers zoals ik.) Maar zodra ik daar een stap binnen zet, is het miserabele gevoel op slag verdwenen en voel ik me als een vis in het water, toch nat dus. Ik verbeeld me dat mensen op me wachten en dat blijkt ook. Patiƫnten en familie krijgen aandacht, ook al vragen zij er niet direct om en gaan we niet opdringerig te werk. Nee, het is vooral observeren, meevoelen, inschatten of we van dienst kunnen zijn, een luisterend oor vooral. Ik probeer dit ook bij de zondagse oecumenische kerkdiensten (bedden en rolstoelen rijden, koffie serveren na afloop), waar je ook met ernstig zieke, verdrietige patiƫnten te maken hebt. Vaker ligt mijn taak in de afdeling Intensive Care, waar je familieleden ontmoet die in spanning verkeren, verdriet hebben, kortom waar je met hevige emoties in aanraking komt. Ook hier geef ik een luisterend oor als men laat merken dat daar behoefte aan is. Vaak hoefje niet meer te doen dan stilzwijgend, onopvallend aanwezig zijn, aandacht geven indien gewenst, koffie en thee presenteren en voor zover mogelijk vragen beantwoorden. Als het nodig is kan ik een familiekamer regelen, de schoonmaakdienst inschakelen, maaltijden parkeerreductiebonnen schrijven. Je komt ook dingen tegen die je nog niet bij de hand gehad hebt. Dan moetje improviseren om oplossingen te bedenken. Dat was vooral het geval in de hectische toestand van de Volendamnacht. Vrijwillig ben ik er met een collega heengegaan met de overheersende gedachte: de ouders van deze zwaar getroffen jongeren in de IC moeten worden opgevangen, want artsen en verpleging hebben alle aandacht voor de slachtoffers nodig. We hebben van nut kunnen zijn al was het maar een glas water geven, stoelen organiseren, de weg wijzen, stilzwijgend troost geven, meevoelen. Het gaf grote voldoening iets te hebben kunnen doen. Zeker ook een rijk gevoel, dat je ook zonder betaalde baan, zo van nut kunt zijn, erbij hoort. Ik doe ook vrijwilligerswerk voor de kerk; ook dat loont de moeite. Het is alles dankbare vrijetijdsbesteding. Het gaat om het oog hebben voor elkaar. Dat houdt me bezig! Anny Fermin