vrijdag, januari 25, 2008

'Aan de lijn', ontmoetingen tijdens de wandeling met de hond...

‘Dank je wel voor je troostende woorden’. Ik liep net met mijn hond het bos in toen een wandelvriendin die naar huis wilde gaan besloot om toch nog een rondje met haar hond met ons mee te lopen. Op dat moment had ik daar niet zoveel zin in omdat ik met een fikse dosis zelfmedelijden een aantal problemen hoopte te overdenken tijdens de wandeling. Maar ja. Op mijn vraag hoe het met haar ging kwam het antwoord ‘Helemaal niet goed. Ik heb net gehoord dat mijn hond dement aan het worden is.’ Het was de druppel op de gloeiende plaat. De afgelopen jaren hadden we al wandelend heel wat afgepraat. Ze was ziek geweest, had met moeite een nieuwe baan gevonden, kreeg nu per 1 januari a.s. de baan die ze echt wilde hebben en nu … was haar moeder van in de 80 helemaal niet goed meer, had haar zus opnieuw kanker gekregen, en daar kwam dus ook de hond , een maatje van 11 jaar, nog bovenop. Er zijn van die periodes in je leven dat je het eigenlijk niet meer ziet zitten. Het lijkt allemaal veel te veel te worden, vooral als je er ‘alleen’ voor lijkt te staan. Hoe moet je daar dan mee omgaan? Als je er met anderen over praat krijg je vaak heel veel goede raad, terwijl je daar nu meestal niet echt op zit te wachten. Je hebt veel meer een gesprekspartner nodig waar je eens even alles tegen kunt spuien, die niet vol is van alle eigen dingen maar die luistert en die niet bang is om in stilte naast je mee te lopen. Want in de stilte van je hart ligt altijd een volgende stap, een nieuw idee verborgen en het gaat er om dat naar boven te laten borrelen. Aan het eind van ons rondje klonken opeens bovenstaande woorden. En zonder dat ik mijn eigen problemen had kunnen overpeinzen tijdens de wandeling was het zelfmedelijden verdwenen en was mijn volgende stap omhoog geborreld. We hadden elkaar helemaal geen ‘goede raad’ gegeven, we hadden alleen maar een stukje van elkaars levensweg samen bewandeld. Lotty Wolvekamp