vrijdag, maart 21, 2008

Het verhaal van Diana Damsa uit Roemenië, haar strijd voor integriteit.

Het leven kan heel frustrerend zijn, vooral als je hard hebt gestudeerd voor een beroep om op die manier iets waardevols te kunnen bijdragen aan de samenleving waarin je je bevindt. Dat is mijn ervaring als een jonge professional die probeert haar plaats te vinden op de arbeidsmarkt en in het leven in het algemeen. Ik ben altijd een idealist geweest - ik geloofde in eerlijkheid, in betrouwbaarheid, respect en oprechtheid. Maar deze waarden werden pas echt op de proef gesteld nadat ik mijn rechtenstudie had voltooid. Acht jaar geleden was er een eind gekomen aan het communisme in ons land en de samenleving was nog steeds op zoek naar democratie. De zware erfenis van 45 jaar communisme had ons veel problemen opgeleverd – waarvan endemische corruptie niet de minste was. Tijdens mijn studie zag ik dat medestudenten geld gaven om examens te kunnen halen. Afgestudeerden kregen via omkoping een goede baan. Iedereen wist dat de hele samenleving op corruptie was gebaseerd. We waren boos, althans velen, maar wisten niet wat we er aan konden doen. Meestal schonken we er geen aandacht aan of zeiden dat het er gewoon bij hoort. We waren realistisch. ‘Het leven is niet perfect, zo doen we dat nu eenmaal’, hoorden we de hele tijd. Omkoperij was overal om me heen maar ik probeerde het zo veel mogelijk te vermijden. Maar de zaak nam een slechte wending toen ik als jurist ging werken voor een groot bedrijf dat kleren maakte en exporteerde. Hier ging het niet meer om ‘kleine zaken’ zoals een examen of zonder te betalen met de trein naar huis gaan. Hier ging het op een ander niveau: werknemers die op de zwarte markt werkten zonder een goed contract of salaris. Uitvoer zonder de juiste douane papieren, corrupte contracten, dure maaltijden in restaurants en cadeaus aan ambtenaren van wie verwacht werd dat ze de boek-houding en regels van het bedrijf controleerden. Ik was in de war en voelde me verloren. Ik wist niet meer wat goed en niet goed was, wat redelijk was en wat niet en ik wist niet wat ik moest doen. Ik deed dus niets. Zo is het leven nu eenmaal, hield ik me zelf voor en ik kan er niets aan doen. Ik had er genoeg van hoe het ging maar omdat ik te laf was bleef ik er gewoon werken en deed wat er van me verwacht werd. Ik moest op de een of andere manier overleven en ik kon het me niet veroorloven mijn baan en inkomen te verlie-zen. Geld en overleven waren het belang-rijkst geworden. Maar na vier jaar was ik ongelukkig, gestrest en verbitterd. Ik haatte mijn baas, het bedrijf, de meeste collega’s, de maatschappij en mijn land. De toekomst zag er in die omstandigheden grijs uit. Ik wilde wegrennen. En dat deed ik. Ik nam ontslag en ging muziekles geven. Dat was een veel beter beroep – leuke kinderen, gezinnen die respect tonen, wel minder inkomen maar een vriendelijker omgeving. Het leven nam dus een wending ten goede, maar in mijn hart voelde ik me verslagen en was ik boos op datgene wat mij ongelukkig had gemaakt. Op dat tijdstip in mijn leven gebeurde er iets uitzonderlijks. Ik kreeg een uitnodiging om deel te nemen aan een cursus die door een internationale organisatie werd gegeven – Initiatives of Change. Het was de zogenaamde ‘Changing Course’ die door Foundations for Freedom in Oost-Europa werd gegeven. De cursus was zo nieuw en verfrissend! De staf, Kees en Marina Scheijgrond uit Nederland, Angela Staravoitova uit Oekraïne en Vitalie Cracam uit Moldavië, sprak zo open over dingen die er in het leven toe doen, over morele waarden en wat zij voor ons bete-kenen. Ik was onder de indruk van hun vriendelijke en warme manier van doen. Ik wilde meer over deze mensen en deze organisatie weten. Ik wilde hetzelfde vertrouwen en dezelfde openheid hebben en doen wat zij doen. Sindsdien is mijn leven drastisch ver-anderd en ik begon aan een nieuwe weg. Ik ging naar een conferentie in Caux en het jaar daarop werkte ik daar als stagiaire. Daarna nam ik deel aan een negen maanden durend leiderschapsprogramma, Action for Life geheten, in India en Zuid-Oost Azië. Ik besloot het jaar daarop te geven aan het werk van IC in de Pacific. En nu voel ik dat het enige wat ik wil doen is om op een fulltime basis met IC te werken, om anderen de kans te geven die ik kreeg om een diepe verandering en een nieuw doel te ervaren. Door al mijn ervaringen ben ik sterker geworden en zelfbewuster, en weet ik duidelijker wat ik geloof, wat acceptabel is en wat niet. Ik werd me meer bewust van de noden van andere mensen, van de problemen in de wereld en niet in de laatste plaats van de strijd en noden van mijn eigen land. Ik heb een nieuwe liefde en hartstocht voor mijn land gekregen, als ook een nieuwe hoop dat dingen kunnen veranderen als ik maar bij mezelf begin, en meer verantwoordelijkheid neem, meer initiatieven en zelfs risico’s. Maar het allerbelangrijkste is mijn inzet om integer te leven en waarden in mijn leven toe te passen. Mijn nieuwe passie is om corruptie in mijn eigen land te bestrijden en een cultuur van eerlijkheid te bevorderen. En ik ben bereid met mijn persoonlijke voor-beeld te beginnen. Ik ben heel dankbaar voor alle mensen die mijn leven verrijkt hebben en die ik de afgelopen vier jaar heb leren kennen. En ook degenen in Nederland die mij op vele manieren blijven bemoedigen en steunen. God zegene u en ons allemaal. Diana Damsa