dinsdag, februari 24, 2009
Author: 

 De recente oorlog in Gaza heeft veel mensen geraakt. Ze vragen zich af waarom het en wat daar toch gebeurd, en waarom er nog geen oplossing is? Ik vraag me af: hebben we de hoop verloren om blijvende vrede te bereiken tussen Israel en Palestina?

Omdat ik zelf woon in het nabije oosten ben ik me bewust van de vele en uiteenlopende problemen in dit deel van de wereld die direct of indirect voortkomen uit dit onopgeloste conflict. Maar nu heeft het effect ver buiten het midden oosten, denk aan wat er gebeurde op elf September, 2001 toen Oussama Ben-Laden de aanvallen rechtvaardigde door te verwijzen naar de situatie in Palestina.

Eerlijk gezegd vind ik dat we terug moeten gaan naar het vroege begin van deze problemen als we de situatie werkelijk willen begrijpen.

  • De ‘Balfour declaratie’ in 1917 waar, op voorspraak van de Britse regering, de steun werd uitgesproken voor het creeeren van een Joods thuisland in Palestina in een tijd dat de Joodse populatie aldaar niet meer dan 12% bedroeg (waarvan een groot aantal er zich pas gevestigd had in de voorafgaande twintig jaar).
  • Na de beslissing van de VN in 1947 om Palestina op te delen in twee afzonderlijke staten (Israel 54%, Palestina 45%, VN controle 1%) begon een oorlog tussen de aangenzende arabische staten en de Israeliers waarbij de laatsten een groot stuk van het land bezetten (+/- 23%) waardoor ze 77% procent van Palestina bezitten. Er zijn door Israel nooit meer vraagtekens gezet bij deze bezetting.
  • Meer dan 700.000 Palestijnen vluchtten gedurende 1947 en 1948 (een exodus veroorzaakt door wat je zou kunnen noemen het ‘terrorisme’ van het Dalet Plan van Ben Gurion) met de hoop dat ze konden terugkeren wanneer de oorlog zou zijn afgelopen. Geen van de Palestijnen heeft ooit toestemming gekregen om terug te keren.

Door de bezetting van de West Bank sinds 1967 (de zesdaagse oorlog) en de 700 km lange muur die sinds 2002 wordt opgetrokken is het hele gebied dat de Palestijnen nu nog hebben (inclusief Gaza) nog maar 10% van wat vroeger het Palestijnse gebied was, voor de opdeling van Palestina!

Kon niemand zien dat er iets moreel verkeerd, onrechtvaardig en onredelijk gebeurde tijdens elke van deze ontwikkelingen? Om nog maar niet te spreken van de verschillende opeenvolgende overtredingen van VN resoluties en international recht.

Er was serieuze hoop na de Madrid Conventie (1991) en de bereikte akkoorden naar aanleiding van de Oslo onderhandelingen (1993). Maar de moord op Rabin en de voortdurende uitbreiding van het ‘fait acommpli’ beleid van Israel heeft geleid tot een zekere wanhoop onder de Palestijnen, tot de 2e Intifada (in Arabisch: uprising) en de opkomst van Hamas als een machtig en populaire Islamitische verzetsbeweging. En nu lijkt het alsof we in een totale impasse zitten.

Ik denk niet dat het de bedoeling is dat we oplossingen moeten opleggen van buitenaf. Maar we moeten de waarheid erkennen en de realiteit van een historische ontwikkeling en de morele beoordeling daarvan in de verschillende stadia.

Elk van de opeenvolgende stadia van het Palestijnse drama heeft de oplossing, elke keer weer, verder bemoeilijkt. De laatste Gaza oorlog heeft dit alleen maar verergerd. Maar er is ruimte, hoe beperkt ook, voor hoop. Maar ik denk dat alleen moedige, genereuze, eerlijke en waarheidzoekende geesten een werkbare oplossing kunnen vinden die het meest succesvol zal zijn.  Zouden er staatslieden in het Westen op kunnen staan en samen kunnen werken en het implementeren van zo’n oplossing?  Maar het is ook nodig om de achterdocht, vooroordelen en haat te helen en te zoeken naar wederzijds begrip.  De oorlog in mijn land, Libanon, heeft laten zien dat uit diepe wonden een nieuwe weg naar respect kan worden opgegaan.

Voormalige militielijders uit de 15-jarige burgeroorlog, zowel moslims als christenen, werken nu samen aan verzoening. (Zie ook: ) Zo hebben vorig jaar 44 Libanese christenen een verontschuldiging gepubliceerd voor daden die resulteerden in de dood van onschuldige Palestijnen tijdens de Libanese burgeroorlog. Deze publicatie was een reactie op een verzoeningsboodschap van de PLO (zie ook: ).

Wie Israel in vrede wil zien leven en wil zien bijdragen aan de ontwikkeling van deze regio moet Israels leiders overtuigen dat zij het grondgebied, dat ze met geweld hebben verkregen in de laatste decennia, heroverwegen. Hiermee krijgen de Palestijnen de kans om hun rechten en waardigheid te herwinnen.

Blijvende vrede in het Midden-Oosten is mogelijk. De formidabele voordelen voor de regio en wereld die dit oplevert verdienen zo’n moedige en rechtvaardige daad. 

Ramez Salamé is een Christelijke Libanese jurist die met zijn familie in Beirut woont.

Individuen van verschillende culturen, nationaliteiten, religies en overtuigingen zijn actief betrokken bij Initiatives of Change. Dit commentaar is de persoonlijke mening van de schrijver en geeft niet per se de mening van Initiatives of Change als organisatie weer.

Vertaald uit het Engels