woensdag, maart 25, 2009

In de serie Levensverhalen hier een samenvatting van die van Betty Gunning-Hintzen.

Eind januari vertelde Betty Gunning-Hintzen in Rotterdam haar levensverhaal. Haar huiskamer was zo ingericht dat de 20 aanwezigen er gemakkelijk in pasten. Een paar oudere vriendinnen, een vroegere student/huisgenoot, IC vrienden, een Palestijn en een paar Turkse Nederlanders vormden haar aandachtig gehoor.

Jeugdherinneringen

Betty kwam in 1923 ter wereld als derde in een gezin van acht kinderen. Het waren de jaren van de grote crisis, maar zij had een gezellige, veilige jeugd. Er was in het grote gezin altijd wel iemand om mee te spelen. Haar vader, bankier en atheïst, ontmoette in 1934 de Oxford Groep. Dat gaf hem een hele nieuwe kijk op de wereld. Het maakte hem een ander mens. Dat raakte ook het leven van de kinderen. Ze mochten ’s morgens vroeg niet meer zomaar de slaapkamer binnen stormen. Want pappie en mammie hielden “stille tijd”, luisterden samen naar God. Zo raakte ook Betty op jonge leeftijd daarmee vertrouwd. 1937 was een bijzonder jaar vanwege de massale bijeenkomst van de Oxfordgroep in de Utrechtse groentehallen. Een golf van enthousiasme ging door het land. Het toneelstuk ”De vloed komt op” werd overal opgevoerd. Zelfs op haar school. Kern van dat alles was vrede, die kon beginnen in je eigen hart. Maar de oorlog liet zich er niet door afwenden. Betty zat inmiddels op het gymnasium. Joodse klasgenootjes en joodse leraren bleven soms plotseling weg. De sfeer werd beklemmend. Op een dag gooide Betty haar nieuwe geschiedenisboek vol onwaarheid uit het raam. Ze nam zich voor dat later haar kinderen zouden leren wat er echt aan de hand was. Na het gymnasium ging ze naar de school voor maatschappelijk werk in Amsterdam.

Verzetsactiviteiten

Ze raakte intussen betrokken bij verzetsactiviteiten. Als koerierster op de fiets, met zelfs een keer een stengun onder haar jas. Dat deed je gewoon. Hongerwinter. Extra soep naar ondervoedde kinderen. Ze probeerde meisjes te helpen, die het gezelschap van Duitse soldaten opzochten met alle gevolgen van dien. Toen kwam de bevrijding, Canadezen, overal feest. Betty was 21. Het was een dolle, gekke tijd. Eindelijk vrij. Ze ging rechten studeren in Leiden. Nog steeds koestert ze de vriendschappen uit die tijd. Er was ook een jongeman. Verliefd, verloofd, maar hij was niet de juiste. Verloving verbroken en even er tussen uit met haar ouders naar Caux in Zwitserland.

Werken aan een nieuwe wereld

Het was 1948. De conferentie ging over de wederopbouw van Europa. Ook Duitsers waren aanwezig. Kon dat zomaar - onder één dak met Duitsers? De conferentie maakte diepe indruk op haar. Mensen van haar eigen generatie, die alles wilden geven voor een nieuw Europa. Vele ontroerende verhalen van vergeving en verzoening. Zelf besefte ze dat ze niet altijd die brave dochter was die ze leek. Daar eerlijk over zijn betekende voor haar ook een nieuw begin. Betty nam een verstrekkend besluit: “God, hier is mijn leven. Wilt U mij leiden?” Ze besloot zich in te zetten voor die nieuwe wereld, waar zo’n behoefte aan was. Ze werd uitgenodigd naar Duitsland om daar met oa. een toneelstuk haar eigen moedeloze en verbitterde generatie te bereiken en nieuwe hoop te brengen. Dat was voor haar op dat moment belangrijker dan haar studie. Samen met een vriendin ging ze naar het Roergebied.

Werken aan verzoening in Duitsland

Alles lag in puin. Er was armoede en honger. De dreiging van een nieuwe wereldoorlog, nu langs ideologische fronten, was voelbaar aanwezig. Betty sliep op de bank bij mijnwerkers thuis, hielp bij de toneelvoorstellingen, ontmoette een lange stoet van mensen met indringende verhalen. Zoals van dat meisje van de Hitlerschool, vol haat en met slechts één doel: “Ami go home”. Om dat te bereiken maakte ze gebruik van alle ideologische wapens, die ze van haar communistische kameraden had geleerd. Maar door het zien van “The forgotten factor”, raakte ze steeds meer overtuigd van de prijs voor de vrede: “Ik moet bij mezelf te rade gaan. Als we blijven haten zullen we altijd oorlog houden”. Schumann en Adenauer ontmoetten elkaar. Monet presenteerde zijn visie voor een nieuw Europa. Ideeën voor een Europese Gemeenschap van kolen en staal , de voorloper van de Europese Unie, konden in die sfeer van eerlijkheid en vertrouwen verder gestalte krijgen. Het was een historische tijd, waarin het verlangen naar een nieuwe wereld overal tastbaar aanwezig was. Je was bezig met iets positiefs, waarvan je zag dat het impact had. Je probeerde te gehoorzamen aan iets in je eigen hart, waarvan je wist dat het goed was.

Baanbrekers

Na Duitsland was Betty 7 maanden in India, een land, dat na de onafhankelijkheid in het spoor van Mahatma Gandhi op zoek was naar een nieuwe oriëntatie. Daarna voor langere tijd naar Amerika. De tijd van de rassenscheiding in het zuiden, van Martin Luther King. Ze trok rond met de musical “The crowning experience” met de Afro-amerikaanse Muriel Smith in de hoofdrol. Ze woonde 5 maanden met anderen in het zwarte gedeelte van Atlanta. Gingen iedere zondag naar een zwarte kerk, bezochten allerlei gezinnen, maakten veel zwarte vrienden. Overal waren ze baanbrekers. In het begin van de zestiger jaren, na 15 jaar reizen en leven uit koffers, keerde Betty terug naar Nederland vanwege de slechte gezondheid van haar vader. De laatste 7 maanden van zijn leven woonde ze thuis in Rotterdam.

Huwelijk en gezin

En toen ontmoette ze haar man, Karel Gunning, op verlof uit Marokko, waar hij arts was in dienst van de Marokkaanse regering. Een wetenschapper en een doener. Ze voelde de diepe rust en overtuiging, die van hem uitgingen. Betty volgde hem naar Marokko. In oktober 1965 zijn Karel en Betty getrouwd. Een gave van onze lieve Heer, zegt ze vol overtuiging. Twee jaar later, weer terug in Nederland, werd Jeroen geboren. Inmiddels waren ze ingetrokken bij haar moeder in het grote huis in Rotterdam. De “Ark van Noach”, waar altijd plek is voor iedereen, mens en dier. Wat voor 1 jaar begon, duurde 26 jaar!

Het grote huis

In het grote huis waren vele ontvangsten en conferenties. Oma Hintzen was er altijd, voor Jeroen en andere huisgenoten een vast baken. Na haar overlijden werd het huis verkocht. Nu wonen er 3 gezinnen. Betty en Karel woonden er tot Karels overlijden naast in een kleiner geriefelijk huis met genoeg ruimte om ons royaal en gastvrij te ontvangen met zelf gebakken gemberboterkoek. Iemand vroeg wat Betty ons wil meegeven. Haar antwoord was duidelijk: “dat God je lief heeft en je duidelijk maakt wat je moet doen”. Nu ze alleen is ziet ze elke dag nog meer als een uitdaging. Ze staat op tijd op, anders vloeit de dag weg. Het is een kwestie van discipline. Een beetje spijt heeft ze wel dat ze haar rechtenstudie later niet heeft kunnen afmaken. Ze is trots op haar zoon Jeroen, die met zijn vrouw Janet en hun 2 zoons in Wales werken en wonen. Jeroen is vorig jaar gepromoveerd op een studie over de Hamas. Hij wordt daarom ook veel gevraagd om zijn visie en commentaar te geven over de situatie in het Midden-Oosten conflict. Tot slot vertelde een oud student spontaan wat Betty voor hem zo bijzonder maakte. Hij had 7 jaar bij haar in huis gewoond. “Weet u wel, welke zegeningen er van u uitgingen?! U was uzelf. Van eenvoudige dingen kon u iets maken. U had zoveel belangstelling voor uw omgeving. Uw zorg en attentie, een bloemetje uit de tuin of iets lekkers voor een tentamen. Dat zal me altijd bijblijven”.

Marina Scheijgrond-Verhulst