donderdag, juli 16, 2009

Op 15 augustus wordt het formele einde van de Tweede Wereldoorlog voor Nederland en de overzeese gebieden herdacht en alle slachtoffers die tijdens die oorlog in het voormalig Nederlands-Indië zijn omgekomen. Wat betekent dit herdenken voor de direct betrokkenen? Joty ter Kulve herdenkt haar leven in een kamp op West-Java. als meisje van 15. Leest u hieronder haar herinneringen.

We naderen 15 augustus. Op deze dag herdenken, alle slachtoffers, die nog in leven zijn, en hun nazaten WOII in de Pacific, Azië.

Mijn gedachten gaan terug naar Bogor, West Java. Hoog in de bergen bereikten we ons tweede concentratiekamp. Het bestond uit open barakken, waar de wind door heen blies en de ratten zich ’s avonds op je buik probeerden te nestelen. Het was een dodenkamp, een cholera kamp. Voor ons waren er manlijke krijgsgevangenen in gehuisvest. Overal hadden ze doodskoppen getekend en het woord cholera..

In een “doden “ kamp wordt begraven een routine kwestie. Ook voor een jong meisje van 15 jaar, die dode vrouwen en kinderen in een rieten mat moet rollen en begraven.

Er waren toen geen psychologen, geen trauma teams. Je hebt die eeuwige honger, waar je mee bezig bent. Elke dag is een overlevingstocht. Maar wat gebeurt er met de ziel van een meisje van 15 als begraven routine wordt? Wat gebeurt er met al die kinderen, die nu min of meer hetzelfde meemaken in Gaza, Afrika, Azië in alle brandhaarden van de wereld? Wanhoop, angst, doodsangst, als je er lang genoeg mee wordt geconfronteerd dan sterven de gevoelens. Waarschijnlijk een door de natuur ingegeven zelfbescherming.

Op mijn 78ste toen mijn maatje van veertig jaar stierf, ik mag wel zeggen heel genadig stierf, hij stierf in zijn slaap, beleefde ik voor het eerst die “ diepe “ gevoelens, die het verlies van een dierbare normaal gesproken bij elk mensenkind los maakt. Ik huilde de tranen, die ik niet meer heb gehuild sinds het begraven van de doden in het Dodenkamp in Bogor.

Door het overlijden van mijn man, kon ik dus eindelijk die periode afsluiten. De heling, die al eerder was begonnen in mijn leven kwam tot voltooiing. Is dit wat mensen zoeken als ze herdenken? Als ze Herinneringscentra bezoeken? Heling zoeken voor de zielen van hun gestorvenen, grootouders, ouders, kinderen, vrienden?

Wat een troost heling is een proces, dat niet ophoudt in dit aardse leven. Het hele Universum reikt ons heling aan, als we het willen ontvangen en als we het zoeken.

Dood en leven horen zo bij elkaar. Pas als we zien en ervaren, dat na elke winter, na elke tsunami uit de ruïnes altijd weer het leven zegeviert, krijgen we perspectief, dan ervaren we dat niemand ons hoop kan ontnemen. En zolang je hoopt vindt het leven voor jou een nieuwe taak.

Wij mensen doen elkaar soms veel pijn, we doen elkaar dingen aan, die niemand kan helen, maar wat een heerlijke, bevrijdende, zonnige gedachte, dat die heling ons geschonken wordt, zo maar als een cadeau van het mysterie dat “ leven” heet. Een mysterie, dat onze menselijke ogen, bewustzijn overstijgt.

Dat mysterie van heling en leven, gaan we, daar ben ik van overtuigd, eens als hele mensheid begrijpen. Dan zullen de verschillen tussen rassen en culturen worden opgelost in het besef, dat we allemaal in deze wereld als mensen respect verdienen.

 

Joty ter Kulve 6 juli 2009