maandag, maart 29, 2010

In de serie Levensverhalen hier een samenvatting van die van Geert Geertsema.

De laatste van de serie levensverhalen vond plaats plaats op woensdag 3 maart in Groningen ten huize van de verteller, Geert Geertsema. Zijn gehoor bestond uit zo’n 15 familieleden, vrienden en kennissen, vnl. uit Groningen en omgeving. Thuis bij Geert GeertsemaThuis bij Geert GeertsemaGeert heeft het nodige meegemaakt, in zijn loopbaan, in de politiek, met zijn geloof, in zijn huwelijk en gezin. Centraal stond de vraag of er een rode draad in zijn levensloop is te ontdekken. Om het ons makkelijk te maken gaf Geert al direct het antwoord. “Ik voel me goed bij ruimte en vrijheid”. Daarna kwamen de voorbeelden. Eerst de film, die hij zag als twaalfjarige jongen. “Een reis naar Indië met de Oranje”. De zee, de blauwe lucht, het avontuur. Het gevoel voor ruimte en vrijheid was gewekt… Na de HBS besloot hij dat gevoel te volgen. Hij kon voor een Nederlands bedrijf in Hong Kong aan de slag. Daar kreeg hij de kans om in zijn vrije tijd bij het reservisten squadron van de Royal Air Force zijn vliegbrevet te halen. Verkenningsvluchten boven de Indische oceaan, een eindeloze blauwe lucht boven zich, een eindeloze blauwe zee onder zich en hij in de cockpit met een tevreden ronkende motor voor zich. Het toppunt van ruimte en vrijheid! Eenmaal terug in Nederland kon de vrijgevochten 30-er zich maar moeilijk schikken in de enge kaders van het bedrijf, waar hij zijn loopbaan dacht voort te zetten. Het duurde niet lang of hij kreeg een waarschuwing van zijn leidinggevende: “Je moet hier wel je plaats weten. Als je zo doorgaat kan ik je niet gebruiken”. Dat was even andere koek! Met een bezwaard gemoed, kwam hij kort daarna op voorstel van zijn oom Charles Redelé terecht in een conferentie van Morele Herbewapening in Caux, Zwitserland, waar verandering van mensen het centrale thema was. Daar kwam hij met een schok tot de ontdekking, waar het probleem met zijn baas eigenlijk vandaan kwam. Het was zijn eigen geldingsdrang. Hij kreeg bovendien de ingeving daarover open en eerlijk te zijn met zijn baas. 'Ik hou van ruimte en vrijheid''Ik hou van ruimte en vrijheid'Maar was dat eigenlijk wel verstandig? Als zijn baas hem echt kwijt wilde tekende hij daarmee misschien zijn eigen ontslagbrief. Hij legde het dilemma voor aan één van de andere conferentie deelnemers. Die gaf hem een kort advies: “Als je het gevoel hebt dat dit (Gods) leiding is dan moet je het doen”. Met lood in zijn schoenen heeft hij daaraan gehoor gegeven. Het resultaat was een nieuwe verhouding tussen beide mannen. Wantrouwen maakte plaats voor vertrouwen. Als een ander mens voelde hij weer de ruimte en de vrijheid, waarin hij wilde leven. Niet meer als iets aan de buitenkant, maar als innerlijke rijkdom. Een jaar later reisde hij opnieuw naar Caux. Bij aankomst hing daar op een prominente plaats de nieuwe vlag van het pas onafhankelijke Cyprus. Het bleek de eerste nationale vlag te zijn die buiten Cyprus woei, een geschenk van de drie leiders, die de moeizame onderhandelingen hadden gevoerd. Die vlag was hun eerbetoon aan Morele Herbewapening voor het beslissende aandeel bij het tot stand komen van een akkoord, dat - tot verbazing van velen -Cyprus zonder bloedvergieten naar onafhankelijkheid had geleid. Geert had in Caux ervaren, hoe God handelt via mensen en dat mensen onder Zijn leiding helend aanwezig kunnen zijn, waar ze zich op de wereld ook bevinden. “Als de mens luistert, spreekt God. Als de mens gehoorzaamt, handelt God”, verduidelijkte hij kort maar krachtig. Het zijn beslissende ervaringen van bevrijding geworden voor de rest van zijn leven. Ervaringen waar hij steeds op kon terugvallen. Als er zorgen waren om één van de kinderen; bij moeilijke uitdagingen op zijn werk; wanneer hij als politicus voelde dat hij een afwijkend standpunt moest innemen; op de momenten, dat hij in de verleiding kwam om aan de ratrace mee te doen. Kortom, als angst, afgunst, geldingsdrang en eigenbelang hem in de greep dreigden te krijgen, dan herkende hij die gevoelens, wist hoe die hem beperkten en onvrij maakten. Maar hij had ook geleerd wat hij moest doen om zijn vrijheid weer te herwinnen…. Het geloof, dat eerst nog op zijn eigen persoon was gericht, had inmiddels een veel wijder perspectief gekregen. Als bezegeling daarvan liet Geert zich op 33 jarige leeftijd dopen. Dat gebeurde in Eindhoven, waar hij nog steeds met veel plezier werkte bij Philips. In 1967 verhuisde Geert met zijn afdeling naar Groningen. Daar ontmoette hij Annemarie, secretaresse in hetzelfde bedrijf, sportief, sprankelend en fier. Ze luisterde graag naar zijn verhalen over Caux, zijn nieuw gevonden geloof, over de musicals waar hij inmiddels bij betrokken was geraakt in dat kader. Ze begonnen uit te gaan, eerst met een vriendengroep maar steeds vaker ook alleen maar samen. In mei 1969 zijn ze getrouwd. In datzelfde jaar werd hij benaderd om zich kandidaat te stellen voor de Groningse gemeenteraad. Zoals steeds bij belangrijke beslissingen gaf Annemarie de doorslag. “Als je het leuk vindt moet je het doen”, adviseerde ze nuchter. Het werden drukke jaren voor het pasgetrouwde stel. Edzard en Dirk Jan werden geboren. Geert was regelmatig in het buitenland voor zijn werk. De gemeenteraad vergde de nodige tijd. In 1972 nam zijn werk bij Philips een enerverende wending. Wat was het geval: er werd een nieuwe directeur benoemd voor de divisie in Groningen. En die directeur – dezelfde die Geert aan het begin van zijn tijd bij Philips als leidinggevende had gehad! – zocht een betrouwbaar persoon om een volwaardige personeelsdienst op te bouwen. Hun goede relatie van destijds maakte Geert tot zijn eerste kandidaat. Ingesprek met zijn vrouw AnnemarieIngesprek met zijn vrouw AnnemarieNa overleg met Annemarie ging hij de uitdaging aan. Dat ging aanvankelijk niet van een leien dakje. Er kwam al spoedig een moment dat Geert voelde dat hij een aantal punten van persoonlijke kritiek aan het adres van zijn directeur moest aankaarten. Overleg met Annemarie gaf zoals gewoonlijk de doorslag. “Voel je vrij en zeg het hem nú!”. De directeur accepteerde de kritiek, zij het aanvankelijk niet van harte. Het leidde in de jaren daarna tot een heel nieuw personeelsbeleid, dat Geert samen met zijn directeur en vele anderen tot ontwikkeling bracht, niet alleen voor de Noordelijke divisie, maar voor Philips wereldwijd, het Philips Management Development Plan. Met dankbaarheid herinnert hij zich het advies tijdens zijn eerste keer in Caux: “Volg je leiding”. Daardoor was de basis van vertrouwen gelegd tussen hem en zijn baas, waardoor deze bijzondere samenwerking mogelijk was geworden. Zijn denkwereld beperkte zich niet tot Philips. Hij liep al geruime tijd rond met het idee om iets te doen voor de belangen van het noordelijk bedrijfsleven, met name met betrekking tot de relatie bedrijfsleven - politiek. Het resulteerde in de oprichting van de KOP-groep: Kontakt Onderneming Politiek, met als belangrijkste beweegreden meer ruimte en vrijheid te creëren voor het noordelijke bedrijfsleven. Als politicus was Geert inmiddels lid van de Provinciale Staten, een ideale positie om het KOP gebeuren vooruit te helpen. Omdat Philips ook het belang daarvan inzag kon hij 30% van zijn tijd gebruiken voor die externe activiteiten. Zijn nieuwe functie binnen het directiebureau was geboren: externe betrekkingen en interne coördinatie. Dat werk bleef hij doen tot aan zijn pensioen in 1988. Edzard en IreneEdzard en IreneHet levensverhaal van Geert is nog lang niet voorbij. Daar is de zorg voor Wendelien, de lieve dochter, die met haar verstandelijke handicap een nadrukkelijk stempel legt op het gezin. De aandacht voor de opgroeiende en inmiddels volwassen zoons Edzard en Dirk Jan met hun partners Irene en Muriel en kleindochter Felien. Zijn jaren als consultant bij Emergo, het advies bureau voor gemotiveerd werkgedrag. Zijn inzet voor de kerk, voor de buurt, voor de stad. Bij Geert eindigt het nooit. Twee jaar geleden sloot hij zich aan bij de Gideons, bijbelverspreiders bij uitstek. Nog onlangs werd hij gevraagd voor reorganisatie advies bij OlmenEs, de gemeenschap voor mensen met een verstandelijke handicap in Appelscha, waar Wendelien nu al weer 15 jaar woont. Het leven van Geert is vol. Maar gewoontegetrouw begint hij de dag met stilte, zoals hij dat destijds in Caux heeft geleerd. Een tijd voor inkeer en inspiratie, een tijd om met God te zijn, een tijd om ruimte te vinden en zijn vrijheid te herwinnen, steeds opnieuw. Met Annemarie naast zich!

Verslag opgetekend door Kees & Marina Scheijgrond

Dit verslag verscheen in Ander Nieuws maart / april 2010