zaterdag, november 14, 2020

De wereld vanuit mijn raamDe wereld vanuit mijn raam

Sinds het begin van de coronacrisis voel ik me meer verbonden met de natuur. Waar staan we nu? Het is herfst, alweer bijna aan het einde ervan. De herfst is in de natuur een periode van oogsten. Wat is de oogst na acht maanden coronacrisis?

Ik doe een online cursus over faciliteren en aan het slot van een van de sessies werd ons gevraagd een foto te maken van hoe de wereld eruit ziet vanuit ons eigen raam. Vanuit mijn raam zie ik deze bomen in mijn tuin en in die van de buren: een ginkgo biloba, een tamme kastanje, een magnolia en twee wilde kastanjes.

Als thuiswerker heb ik ze de afgelopen acht maanden goed kunnen bestuderen. Neem bijvoorbeeld de kastanjes. Daar zijn er veel van in Den Haag. Het is zo mooi vanaf het voorjaar het proces te volgen, te zien hoe de tere blaadjes zich ontvouwen, dan de bloesems, de vruchten, die de boom vervolgens naar beneden gooit. Ik hoor ze op het dak vallen. En nu keert de boom naar binnen en maakt zich op voor een nieuwe cyclus.

Ik realiseer me, vanaf deze plek de natuur observerend, dat we onderdeel zijn van een levend systeem. Onderdeel, we zijn niet centraal in dat systeem. Ik ben me er heel erg van bewust dat we samenleven. De bomen communiceren en vertellen wat er met hen gebeurt en daarmee ook wat er met de wereld gebeurt.

Neem de ginkgo: ik kan vanaf hier de takken met de hartvormige bladeren goed bestuderen. Nu maak ik me zorgen. In de hete, droge zomer zijn van het deel dat uitsteekt boven de daken de bladeren verbrand. De ginkgo laat het effect van de klimaatverandering zien.

De natuur laat ook iets anders zien, namelijk dat er altijd beweging is. Toen op 13 maart de eerste lockdown begon, besloot ik iedere dag naar het strand te fietsen. Ik deed dat 100 dagen lang. En ik nam iedere keer een foto van de zee en het strand. Als je dat dag in dag uit doet, zie je die beweging. Door het samenspel van wind, zand en water ziet het er telkens anders uit.

Alles draait om beweging. Ook voor ons als mens. Je beweegt ergens naar toe, hoe klein de stappen ook zijn. Dat leer ik van de natuur. Gestaag beweeg ik naar de mooiere wereld die ik wil zien.

Eigenlijk is dat voor mij de oogst van deze corona tijd, zeg maar het cadeau. Bewuster kijken en luisteren naar wat de natuur ons zegt. Ik woon alleen, maar als ik in de natuur ben voel ik me nooit alleen. Er is zoveel te observeren. En soms krijg ik een extra cadeautje, zoals het gezang van een nachtegaal in de duinen.

Willemijn Lambert