donderdag, april 9, 2020

Geduld en vertrouwen

Blue bellsIk zie deze periode als een tijd van bezinning. Mijn sterrenbeeld is weegschaal en ik zoek altijd een balans. Bijvoorbeeld nu een balans tussen rust en onrust. Onrust is er volop.

Ik heb het idee dat we teruggefloten worden, wij allemaal. Teruggefloten om ons te bezinnen. Ik probeer dichter bij mezelf te komen. Daar vind ik de onrust, die ik eigenlijk niet wil. Maar ik heb ontdekt dat ik, om rust te vinden, de onrust moet accepteren. Zodra ik de onrust onder ogen zie, vind ik rust. Hoe houden we het vol?

Het gaat erom de situatie zoals die nu is en waar niemand iets aan kan doen, te accepteren. En dan proberen de balans te zoeken. Altijd is alles aanwezig: lijden, verdriet, maar ook geluk. Om het evenwicht te vinden in al deze tegenstrijdigheden zoek ik de stilte op. Dan wordt het rustig in mij. Ik kan dan afstemmen op de grote liefde. Wat is die liefde? Iets buiten onszelf dat troost geeft. Soms het niet weten. Nu in deze corona tijd uit de liefde zich in het contact met de mensen om ons heen.

De natuur helpt me ook om weer in balans te komen. Als ik door mijn geliefde Friese landschap fiets, denk ik: wat ongelooflijk prachtig is het, vooral nu in het voorjaar. En wat mooi dat de natuur zich helemaal niets van de crisis aantrekt.

Waar ik me zorgen over maak, is dat het leven voor mijn negen kleinkinderen er niet eenvoudiger op is geworden. Ik maak me zorgen over de ontbossing, de milieuvervuiling, het klimaat. Ik wil een voorbeeld voor hen zijn. Door het boek ‘Het verhaal dat je nalaat’, door Minne Buwalda, ben ik gaan nadenken over een spirituele nalatenschap. Wat zullen mijn kleinkinderen zich van mij herinneren? Wat laat ik ze na in niet-materiële zin? Dat boek heeft me geïnspireerd om voor hen mijn familiegeschiedenis op te schrijven.

Me bezinnend op de situatie waarin we ons bevinden, komen de woorden geduld en vertrouwen in me op. Geduld hebben we nodig om vol te houden. En vertrouwen hebben we nodig voor een toekomst die er heel anders uit zal zien.

Ik vond dit gedichtje van Mieke van Hooft, dat mooi verwoordt hoe de lente deze zware tijd wat lichter kan maken.

tere kleuren

zoete geuren

lenteluchtjes

bloesemzuchtjes

zelfs met mijn ogen dicht

is de lente licht

Yme Lautenbach