vrijdag, maart 20, 2020

Nachtgedachte

magnolia in bloeiHet is vier uur in de nacht. Ik word wakker en kan de slaap niet meer vatten. De gedachte aan die onzichtbare vijand die momenteel de hele wereld bedreigt, grijpt me bij de keel. Ik besluit naar beneden te gaan, wat te eten en drinken en alles wat er door mijn hoofd spookt op te schrijven.

De onzekerheid is het ergst. Hoe lang gaat het duren? Hoeveel levens gaat het kosten? En hoe gaat het trouwens in de overvolle vluchtelingen kampen? Ik mag hopen dat de arme mensen in het niemandsland tussen Turkije en Griekenland veilig zijn. Niet meer iets gelezen of gehoord over Idlib. Zou Assad met hulp van Rusland daar nog steeds bombarderen? En dan de sprinkhanen in Afrika, zijn die er nog?

De krant is bijna helemaal gewijd aan het corona-virus. Ik spel die. Ik wil alles weten over de vijand en hoe we onszelf het beste kunnen beschermen. Er is voortschrijdend inzicht. Maar ik heb vertrouwen in onze leiders. Wat een baan, wat een verantwoordelijkheid. Het minste wat we kunnen doen is ons ook zo verantwoordelijk te gedragen. Het is in ons aller belang. Een test voor onze kostbare democratie.

Je kunt heel bang worden voor de gevolgen die deze crisis kan hebben. De chaos die kan ontstaan in al die landen die niet zo’n sterke democratie hebben als wij. Maar je kunt ook hoop putten uit het feit dat zoveel mensen van de nood een deugd maken. Wat een creativiteit wordt er aangeboord.

De kerk in mijn dorp zond afgelopen zondagochtend in plaats van een dienst een meditatief half uur uit. Zittend achter mijn laptop was ik ontroerd door het idee dat velen met mij dit volgden. Uit de reacties bleek dat mensen zich enorm verbonden voelden. De kerk zal dit blijven doen.

De overweging van de predikant ging over angst en vertrouwen. Naar aanleiding van het bijbelverhaal over angstige mensen in een door storm geteisterd bootje (Mattheus 14:22-33), trok hij de metafoor van Jezus die de storm tot bedaren bracht en over het water wandelde, door naar het heden. Wij kunnen wandelen over alles wat ons angst inboezemt, zei hij.

Van de nood een deugd maken. Alle niet fysieke mogelijkheden benutten om contact met elkaar te hebben en mensen moed in te spreken. Van bellen, skypen tot ouderwets brieven schrijven.

Ik hoop dat we als we uit deze tunnel komen, zullen beseffen hoe bijzonder en uniek onze mooie aarde is. Dat we geleerd hebben dat er met de natuur niet te spotten valt, dat we een kwetsbaar onderdeel ervan zijn. Ik hoop op een nieuw eensgezind verlangen om onze natuur te beschermen. En dat we de contacten voortzetten en de verbondenheid blijven voelen.

Angst maakt plaats voor vertrouwen. Ik ga weer naar bed en slaap tot de ochtend.

Hennie de Pous-de Jonge