donderdag, juni 4, 2020

rozenOp zoek naar perspectief

Met Pinksteren werd in kerken het verhaal gelezen over de discipelen van Jezus die plotseling de geest kregen, vervolgens hun bovenkamer verlieten en jubelend de straat opgingen. ‘Ze zullen wel zoete wijn hebben gedronken’, zeiden de omstanders ietwat cynisch. Een dag later werd dit tafereel ook voor ons realiteit.

We gingen op 1 juni massaal de straten op (op de Dam in Amsterdam zelfs iets te massaal). Ik was die dag in Noordwijk en we genoten van het uurtje dat ons gegund werd op een terras, voordat onze tafel ontsmet werd voor de volgende bezoekers. Eindelijk vrijheid, las ik op social media. Wat verstaan wij onder vrijheid? Ik lees het vooral als een verlangen naar het oude normaal. De vrijheid om een kroeg in te duiken en elkaar te omhelzen. De vrijheid om naar Ibiza of Vietnam te vliegen. De vrijheid om weer naar Ikea te gaan. Dat is blijkbaar het perspectief waar wij maandenlang naar verlangd hebben.

Ik voel mij sinds 1 juni wat weemoedig. Ik ben natuurlijk opgelucht dat het virus mijn omgeving en mij bespaard is gebleven, dat ik weer bij mensen op bezoek kan en dat ik gebruik kan maken van de horeca. Voor mij persoonlijk was deze Coronatijd echter ook een periode waarin ik genoot van het thuiszijn, waarin ik meer dan eerder aandacht had voor de natuur in bloei en ik geënthousiasmeerd werd door de verhalen over een nieuwe normaal.

Hoe vaak hebben we de afgelopen maanden niet gehoord dat een crisis ook een kans is. Er werd een appèl gedaan op onze verbeelding. De Groene Amsterdammer wijdde een heel nummer aan het ‘Nederland van de toekomst’ met artikelen waar de creativiteit en energie vanaf spatte. En ook kerken deden mee aan dit creatieve proces. Online werd een onverwacht aantal mensen bereikt. Het Bijbelse verhaal reikte elementen aan om de verbeelding te voeden. De veertigdagentijd, Pasen en Pinksteren kregen nieuwe betekenis in deze context, en dat appelleerde aan velen.

Hoe gaan we nu verder? Het nieuwe normaal dreigt verdacht veel te gaan lijken op het oude normaal. En vreemd is dat niet, dat we teruggrijpen naar oude zekerheden. Dat is immers vertrouwd terrein. Maar het voelt als een gemiste kans. Voor kerken. Grijpen kerken weer terug op de oude liturgie, en laten zij hun online aanwezigheid weer varen? En voor de samenleving als geheel. Gaan we vanaf nu weer massaal vliegen en consumeren? Het is wat makkelijk om in deze de dominee uit te hangen.

Toch wil ik mijn gevoel van weemoed ernstig nemen. Er zit namelijk een verlangen achter naar vrijheid. En dan niet de vrijheid in de zin van vrijheid-blijheid, maar een vrijheid die ons in staat stelt om werkelijk en voluit te leven, trouw aan onszelf en onze omgeving. De afgelopen maanden is onze verbeelding aan het werk gezet en dat proces valt niet te stoppen, daar ben ik van overtuigd. Er lonkt immers een perspectief van een volkomen vrij leven.  

Joost Röselaers