vrijdag, december 4, 2020

Amstel in begin coronatijdUrgentie en rust

Aan het eind van de slotmanifestatie van Buro EU – Haagse verhalen van duurzaamheid kregen we de vraag om te visualiseren hoe je graag de wereld zou zien als je morgen opstaat. Ik deed dat en zag mezelf naar de Amstel lopen. Die is dicht bij mijn huis.

Ik zag overal ontspannen mensen op straat, lach op hun gezicht, hond uitlatend, zwemmend, fietsend, wandelend, jeu de boulend, met hun kinderen spelend. In mijn toekomstbeeld hebben mensen gevonden waar hun hart ligt en volgen ze dat. Ze werken zoveel uren als hen past, en hebben tijd voor familie, vrienden en hobby’s. Ik ben ervan overtuigd dat als je doet wat dicht bij je hart ligt, je iets goeds doet, voor anderen en voor jezelf. 

In de zomer van 2019 ben ik voor twee maanden naar Senegal gegaan om aan een project rond voeding te werken. Dat heeft mijn leven veranderd. Het tijdsbesef was daar anders. In alle Senegalese drukte en hectiek heerste zo’n enorme rust. Ik voegde me in het ritme daar. De tijd vloog traag voorbij. Voordat ik het wist wandelde ik weer in de regen langs de Amstel, zoals ik voor Senegal dagelijks deed.

Maar nu viel me pas op wat er voor mijn ogen gebeurde. Rijen van auto’s in het druilerige weer, kwaad toeterend als iemand voorrang pakte. Mijn perceptie van tijd was veranderd. Ik vroeg me af waar die haast toch vandaan kwam. Waar waren mensen naar op weg dat zo dringend was? Hadden ze dan zo’n belangrijke baan? En wat is een belangrijke baan? Is je belangrijk voelen hetzelfde als belangrijk werk doen?

Ik had toen niet kunnen bedenken dat zes maanden later alles anders zou zijn. Het coronavirus bracht stilte. We hadden ineens niet meer zo’n haast. Mijn visualisatie hierboven was werkelijkheid geworden. Je ziet het op de bijgevoegde foto, gemaakt in de beginperiode van de pandemie.

Een tweede ervaring in Senegal had met het klimaat te maken. Ik was er in de regentijd. Alleen regende het niet. Iedere dag ging het gesprek over de regen die maar niet kwam. Als we hier in Nederland een droge, hete zomer hebben is er niet meteen honger. Daar wel. Er was geen eten, omdat het niet regende.

Toen ik in september terug naar Nederland ging begon het eindelijk te regenen in Senegal. Vier maanden te laat. Voor het eerst voelde ik de betekenis van de leus van de klimaatstakers: “What do we want? Climate justice! When do we want it? NOW!”

Kan dat samengaan? De urgentie van klimaatverandering voelen en toch ook de nodige rust bewaren? Ik wil daar een onderzoek naar gaan doen.

Aan mensen die op het gebied van duurzaamheid werken wil ik twee vragen stellen. Ten eerste wil ik ze vragen hoe ze ertoe gekomen zijn. Wat zijn hun drijfveren? En is er een concrete aanleiding geweest om dit werk te gaan doen?

En ten tweede wil ik vragen hoe ze ervoor zorgen dat ze zichzelf niet verliezen in hun missie. Of ze in hun duurzaamheidsgeloof zichzelf niet vergeten? Of ze wel eens pauze nemen? De wereld verbeteren is nooit klaar. Maar een burn-out ligt op de loer.

De antwoorden wil ik bundelen. Die op vraag 1 zijn ter inspiratie en aanmoediging voor mensen om de overstap naar een duurzame baan te maken. En de antwoorden op vraag 2 bieden handvatten voor de duurzaamheidswerkers om zichzelf niet te verliezen.

Julia IJsselmuiden