woensdag, mei 20, 2020

acacia in bloeiZin in Zoom?!

Bieden, als deze pandemie eenmaal is overgewaaid, de nieuwe media zoals Skype en Zoom nieuwe mogelijkheden om het IofC-netwerk te vervangen en zelfs te versterken? Kunnen we deze communicatiemiddelen zo leren te gebruiken dat ze een reëel alternatief worden voor ontmoetingen van mens tot mens? Is het een kwestie van oefenen en weten we straks niet beter dan dat de Caux conferenties virtueel gaan? Dat de super diverse wereld achter je laptop naar je toekomt, op nog geen tien meter van je slaapkamer? Lang leve Zoom?!

De afgelopen periode heb ik me suf gezoomd. Met mijn meedoen met het Trustbuilding Programma was ik ook al vóór de Covid-19 crisis engszins vertrouwd geraakt met de ontmoeting van mensen over de hele wereld en in verschillende tijdzones. De mensen in Texas wrijven hun ogen uit om wakker te worden, terwijl collega’s in Australië beginnen te gapen omdat hun bed hen roept. In Nederland zit je daar comfortabel – met een lichte lunch-dip – tussen in. Echt bijzonder om zo een wereldwijd project vorm en inhoud te geven.

In Corona-crisis tijd heeft het gebruik van deze media een haast ongebreidelde vlucht genomen. Intussen heb ik behalve ons wekelijkse teamoverleg, verschillende digitale Stille Tijd sessies achter rug, een eerste bijeenkomst van uitvoerende IofC-werkers, meerdere Webinars, online trainingen en afgelopen vrijdagavond en zaterdagmorgen een internationale conferentie in het kader van de Europese Support Groep van IofC.

Ja, een heuse Europese conferentie met 40 mensen vanuit Moldavië tot Frankrijk en van Oekraïne tot Finland. De geweldige technische en inhoudelijke voorbereidingen resulteerde in een digitale bijeenkomst die een fysieke zo dicht mogelijk probeerde te benaderen: een voorstelronde met foto’s van alle deelnemers in quarantaine, een ritueel rond het aansteken van een kaars naast je PC, dans- en zangsessies, inleidingen met PowerPoint, uiteengaan in subgroepen en terugkomen in de grote groep terwijl mooie muziek je verwelkomt. Intussen wordt er wat afgechat tussen mensen die onderling ‘bijpraten’. Is dit de toekomst van de Caux conferenties, niet in een romantisch paleis in de Zwitserse bergen, maar thuis ongeschoren en onder een staalblauwe, streeploze hemel?

Intussen, maandagmorgen, heb ik ook een eerste ervaring van een Zoom call van studenten in Den Haag die eindigde in misverstanden, verkeerd gekozen woorden, uitmondend in een groot onderling wantrouwen. De trainers van de sessie moeten ingrijpen en stellen voor dit wantrouwen rond financiën in kleinere subgroepen aan de orde te stellen. Deze studenten willen met duurzaamheid aan de slag, in de actie, in plaats van deze vervelende virtuele woordenwisselingen in een taal die niet van jou is. Laat deze crisis snel voorbij gaan, verzuchten zij. Elkaar in de ogen kijken aan een gemeenschappelijke tafel rond gered voedsel van de Haagse Markt is toch echt iets waardevols.

Zucht, zin in Zoom?!, ook dit zal wel een en-en en geen of-of verhaal worden, Corona Volente.

Willem Jansen