*Het virus

Het virus leek eerst nog geruststellend ver weg, in China. Toen het Italië bereikte begonnen de zorgen, en helemaal toen Tilburg aan de beurt was. Begin maart was het effect nog te overzien: geen handen schudden, veel handen wassen. Pas de toespraak van premier Rutte op 16 maart zette alles op zijn kop. ‘De realiteit is dat het coronavirus onder ons is, en voorlopig ook onder ons zal blijven.’

*De natuur

Het virus is de natuur. Net zoals de bosbranden, de overstromingen, de sprinkhanen plagen, de hittegolven, de droogte enzovoort. Het is het gezicht van de natuur dat niet met zich laat sollen. Het is de natuur die ons tot de orde roept en dwingt ons gedrag aan te passen. Wij voelen aan den lijve dat we er niet de baas over zijn. De natuur wijst ons onze bescheiden plaats, als deel ervan.

Het andere gezicht van de natuur ervaren we nu in het voorjaar iedere dag. De uitbraak van het virus in ons land viel samen met het losbarstende voorjaar, dat zich niet van de wijs laat brengen. De natuur gaat haar autonome gang. De bomen zijn weer groen geworden en om ons heen bloeit alles op zijn eigen tijd. Dit gezicht van de natuur gebruiken we graag als illustratie bij de verhalen.

*De verhalen

Op 18 maart zijn we begonnen op onze website plaats in te ruimen voor verhalen. We noemden ze virusverhalen. Een verhaal kan een positieve draai geven aan het negatieve virus. Wat leren we over onszelf en de maatschappij? Hoe houden we de moed erin? In de twee maanden tot en met 18 mei zijn er 24 verhalen geplaatst. Eerlijke persoonlijke ontboezemingen, die creativiteit en veerkracht laten zien. En waarin hier en daar ook al gekeken wordt naar de toekomst. Een nieuw tijdperk ligt voor ons. Hoe zou dat er idealiter uit moeten zien? 

Lees hier de eerste 24 verhalen: 

Virusverhalen, eerste twee maanden

Nu, op 19 mei beginnen we een nieuwe reeks verhalen. Bijdragen zijn hartelijk welkom. Ga naar: 

Virusverhalen, op zoek naar perspectief

19 mei, 2020