woensdag, juli 1, 1998

de juriste: Karina Alderliesten-Begthel de journalist: Martyn Lewis de jongere: Nathalie Porter (Engeland) de zakenman: Jean Fayet (Frankrijk, President Siemens Automotive SA)

De juriste

Vijf jaar geleden heb ik mij met veel enthousiasme in mijn werkzame leven gestort. Zonder er over nagedacht te hebben werd mijn drijfveer geld en carrière. Pas toen ik mij steeds ongelukkiger ging voelen in mijn werk ben ik gaan nadenken over mijn motivatie. Geld maakt niet gelukkig. Maar wat dan wel? Als je het groot bekijkt willen we allemaal vrede op aarde. Ook ik zou aan dit grote ideaal mijn steentje willen bijdragen. De doelstelling van het accountantskantoor, waar ik werkte, is: de klanten helpen om meer winst te maken. Zelf ben ik van mening dat geld op een bepaalde manier wel een middel kan zijn, maar niet een doel op zich. Als arbeidsjurist bestond mijn taak er onder andere uit om "lastige" werknemers zo snel en zo goedkoop mogelijk te ontslaan. Met mijn grote ideaal van een gelukkige mensheid voor ogen heb ik regelmatig geprobeerd om ook andere aspecten dan alleen de financiële kant van een zaak mee te nemen. De meeste klanten konden dit echter niet waarderen en ik werd daarin dan ook niet gesteund door mijn werkgever. Mijn ervaring is bovendien dat wanneer juristen en juridische oplossingen er aan te pas komen er vanuit het grote ideaal gezien alleen maar verliezers zijn. Voor mij werd het steeds duidelijker dat ik in deze functie de mensheid geen dienst bewees, in tegendeel zelfs. Om ook in mijn werkzame leven mijn steentje aan het geluk van de mensheid te kunnen bijdragen, zou ik een baan moeten hebben, waarin ik arbeidsverhoudingen en/of personeelsbeleid structureel kan verbeteren. Maar daar ligt niet mijn opleiding en ervaring. Wanneer ik al voor een dergelijke baan aangenomen wordt, zal ik dus weer onderaan de ladder moeten beginnen. Maar ondanks alle bezwaren en zonder direct perspectief op een andere baan, heb ik toch ontslag genomen. Dit heeft mij in ieder geval vrije tijd gegeven om aan mijn nieuwe toekomst te werken. Karina Alderliesten-Begthel

De journalist

Martyn Lewis, de bekende nieuwslezer van het BBC 6 uur journaal, wilde drie jaar geleden een rede houden waarin hij opriep tot beter evenwicht in de verslaggeving, minder nadrukkelijke negativiteit en meer nadruk op positieve ontwikkelingen. Zoals bij de BBC gebruikelijk was, legde hij zijn speech, die hij in Los Angeles zou houden, eerst aan zijn chefs voor ter goedkeuring. Deze antwoordden met een korte boodschap: Als hij deze rede zou houden, zou hij niet langer in dienst zijn van de BBC. Lewis dacht hier grondig over na en besloot zijn toespraak toch zo te houden. In Engeland kwam men er achter wat hij gedaan had en een golf van steunbetuiging uit het publiek was het gevolg. Toen hij terugkwam op het kantoor van de BBC en verwachtte zijn ontslagaanzegging te vinden, werd hij met open armen ontvangen. Hij werkt er nog steeds. En de samenstelling van het nieuws is veranderd.

De jongere

Ik zat helemaal aan de grond: werkloos, geen cent op zak en geen doel in mijn leven. Drank kreeg me steeds meer in de greep, ik was ongelukkig, zonder uitweg. Maar ik wilde dat het zou veranderen. Dus zocht ik een baantje om aan geld te komen om aan een cursus van MH in Australië te kunnen deelnemen. Tijdens die cursus voerde ik een persoonlijk gevecht met waarheid en eerlijkheid. We keken naar onze identiteit: wie ben ik; wat is van goede of slechte invloed op mijn leven; welke conflicten spelen er en hoe ga ik daar mee om? Normaal gesproken ging dat door een fles wodka op te drinken! Maar ik kreeg een alternatief aangeboden: kijk er eerlijk naar, zoek de wortel van het probleem en wees er niet bang voor. Ik wilde graag een geloof vinden. Ik wilde niet zo bang zijn om alleen te staan en ik wilde weten dat ik niet alleen was. Stilte was in het verleden veel te beangstigend: wat zou ik wel of niet horen. Ik was doodsbang voor die ijselijke stilte. Maar tijdens deze cursus heb ik mijn hart leren openen voor God en Zijn inspiratie, en om die te volgen. Daardoor heb ik nu het veilige gevoel dat ik op de rest van mijn levensreis niet alleen zal zijn, zelfs niet in moeilijke tijden. Nathalie Porter, Engeland

De zakenman

'Wat maak je van je leven?' Al in 1958 tijdens mijn ingenieursstage werd ik met deze keuze geconfronteerd. De oorlog met Algerije was aan de gang en de heersende mening (die ik deelde) was dat 'Algerije Frans moest blijven'. Tegelijkertijd hield ik van het avontuur en was ik nieuwsgierig, dus koos ik voor een stage in Algerije. Meteen al viel me de diepe kloof op tussen de inheemse en Europese bevolking. Ik keerde terug naar huis met de overtuiging dat de Franse tijd in Algerije voorbij was. Pal daarop moest ik in dienst om me in zes maanden voor te bereiden op de oorlog in Algerije. Ik kon niet anders dan mijn makkers, en zelfs de officieren, mijn nieuwe mening te vertellen. Dit leverde moeilijkheden op en ik werd uitgesloten van de officiersopleiding. Maar ik voelde me vrij! Enkele jaren daarna werkte ik als directeur bij Timken in de buurt van Parijs. Een bestuursbesluit leidde ertoe dat deze fabriek moest sluiten om een andere in Colmar van start te laten gaan. Aan mij was de keuze het bedrijf te verlaten of de aangeboden post in Colmar aan te nemen. Ik voelde me echter solidair met de 2000 mensen die ontslagen zouden worden. Ik wees de overplaatsing af en vertegenwoordigde onafhankelijk de belangen van de mensen, 98% van het personeel! Met zijn zessen begonnen we een eigen bedrijfje. Het avontuur duurde maar twee jaar. Maar soms leer je meer van iets dat misgaat, dan van een daverend succes. Voor mij komt beroepsbevrediging voort uit moeilijke keuzes en uit het aanvaarden van risico's. De gevolgen waren in eerste instantie soms pijnlijk, maar ik voel dat ik ervaring, wijsheid en innerlijke zekerheid ervoor in de plaats heb gekregen, om zo beter uitgerust de volgende stappen te ondernemen. Jean Fayet, Frankrijk President Siemens Automotive SA Uit: Ander Nieuws, juli/augustus 1998.