donderdag, oktober 1, 1998

Op de voorpagina van het tijdschrift voor verpleegkundigen 'Nursing' staat: 'Ouderen: alleen en vaak eenzaam'. Zelf ben ik een oudere, een drukke werkkring ligt al weer enkele jaren achter me.

Toch blijf ik het als mijn taak zien te werken voor 'de Gezondheidzorg', waarin de ouderen een belangrijke doelgroep zijn geworden. Dit laatste brengt me er toe oudere vrienden te bezoeken. Ze zijn 95, 96 en 97 jaar. Het contact met hen is nooit saai, altijd verrassend en boeiend, ze leven in het 'nu'. Een van hen, 97 jaar, ontvangt hulp van de Thuiszorg. Zij is gesteld op maatstaven en weet op een prettige manier de dames te motiveren. Met belangstelling voor hun (vaak buitenlandse) achtergrond werd haar huis voor hen een 'thuis'. Dit leidde tot een gesprek met de directrice en de leerlingen van de Thuiszorg. Het gesprek verliep zo inspirerend dat besloten werd tot het maken van een gefilmd interview met de 97-jarige. Door de Landelijke Vereniging van Thuiszorg wordt nu, zo lees ik, een nieuwe koers uitgezet; de positieve kant ervan is dat er maatstaven worden vastgesteld waardoor de kwaliteit van de geboden hulp verbetert. Het gefilmde interview wordt reeds als lesmateriaal gebruikt. Dan kom ik om de hoek kijken bij een 96-jarige. Ze is zo doof dat je alleen schrijvend kunt communiceren. Haar vragen verrassen je, soms kun je een antwoord geven, soms niet. Ze vroeg laatst: 'Wie zorgt nu voor de kinderen in Caux nu onze Josiene Burger er niet meer is.' Een vraag die je diep roert. Ze denkt niet aan haar eigen nood, maar over wat nodig is voor een wereldconferentie en aan het gemis van een dierbare. De bezoeken aan een psycho-geriatrisch verpleeghuis vragen de meeste tijd en zorg. Vele van de bewoners kunnen niet meer denken over de zin van het leven. Met hen communiceer je door er te zijn! In mijn opleiding voor verpleegkundige begon de dag bij de patiënten met het voorlezen uit de bijbel. Een van hen, zeer onderlegd in de bijbel, vroeg me vaak uit het boek 'Prediker' voor te lezen. Goede wegwijzers uit dit boek hielpen mij om besluiten te nemen en doen dat nog, zoals: 'Al wat uw hand vindt om te doen, doe dat'. In de zorg voor de naaste kun je altijd een hand uitsteken of een luisterend oor (met gehoorapparaat!) aanbieden. Tjits Hoekstra Uit: Ander Nieuws, september/oktober 1998.