woensdag, januari 1, 1997

Hoe kan ik in woorden bevatten wat we tijdens de winterconferentie in Caux allemaal samen hebben beleefd! De creativiteit, de inzet en het samenspel van jong en oud, de sfeer in huis tijdens de discussiegroepen, het praktische werk, de workshops, en ‘s avonds rond het haardvuur in de hal. Buiten vroor het en na enkele dagen verdween de wereld sprookjesachtig onder een witte deken en werd het even heel stil... Lotty Wolvekamp

Caux-operatie Hoe kan ik in woorden bevatten wat we tijdens de winterconferentie in Caux allemaal samen hebben beleefd! De creativiteit, de inzet en het samenspel van jong en oud, de sfeer in huis tijdens de discussiegroepen, het praktische werk, de workshops, en ‘s avonds rond het haardvuur in de hal. Buiten vroor het en na enkele dagen verdween de wereld sprookjesachtig onder een witte deken en werd het even heel stil. We waren met 180 mensen, uit Zwitserland, Duitsland, Frankrijk, Engeland, Kroatië. De jongste was een baby en de oudste in de 80, één-ouder gezinnen, alleenstaanden en gezinnen met vijf kinderen. Toen Joseph (13) de zaal inkeek aan het begin riep hij uit: ‘Wat een Nederlanders!’ Dat klopte, want op de een of andere manier hadden allerlei Nederlandse gezinnen besloten, dat ze deze winter dus naar Caux zouden gaan. Paul: ‘We hebben er 10 jaar over gedaan om hier te komen. Ik vind het vooral voor de kinderen heel erg belangrijk om te zien hoe ook een vakantie anders kan dan op een camping ergens in Frankrijk. We komen zeker een keer terug en misschien met andere vrienden erbij’. Deze winter-gezinsconferentie vormde het slot van het 50- jarig jubileum van het conferentiecentrum in Caux met als motto: ‘Het verleden genezen - de toekomst vorm geven’. Het programma was onderverdeeld in vier thema’s: ‘Normen en waarden die aan ons leven ten grondslag lig-gen; wonden genezen in familieverhoudingen; relaties en vriendschap; visie voor de toekomst’. Op zeer originele wijze is aan deze thema’s vormgegeven in workshops waar alle leeftijden aan deelnamen (behalve de hele kleintjes natuurlijk). Zo kon je het thema uitbeelden in drama, in een rollenspel, al schilderend, op muzikale wijze en tot slot in een verbale workshop die als doel had uitdagende stellingen te poneren die het begin vormden van de dagelijkse discussiegroepen. De conferentie werd door een deelneemster vergeleken met een bezinestation. Maar men kwam er niet alleen om te tanken, de benzine moest ook aangevoerd worden. En dat deden alle deelnemers. Een vader: ‘Dit was de eerste keer voor ons. En ik kan zeggen dat het een hele drukke vakantie is geweest. We hebben moeten werken, moeten zwoegen, veel moeten praten. We hebben erg veel plezier gehad. We zijn ook als gezin, denk ik, toch sterker geworden. Ik heb er ook van genoten dat de kinderen het af en toe niet gek vonden dat ik wat zei of wat deed. Verder heb ik het leuk gevonden dat we met z’n allen met zoveel onbekende mensen zoveel vriendschap hebben kunnen ervaren. Dat heeft iets te maken met de grote openheid die hier heel duidelijk is; het welkom dat we hebben gekregen en de inhoud die we hebben kunnen geven aan de dagen, gedragen door een voor een groot deel gemeenschappelijk geloof, geloof in de toekomst, vertrouwen in de toekomst, en de wetenschap dat we door onszelf en met onze kinderen met elkaar toch heel veel verder kunnen en moeten komen. Laat ik zeggen, met volle kracht de volgende eeuw in, die we een heel stuk dichterbij gehaald hebben, denk ik.’ De 28 tieners die er waren hadden hun eigen werk/discussiegroep. Francine (14) was al een paar keer eerder in Caux geweest: ‘Tijdens de winterconferenties waren er nooit discussiegroepen voor tieners. Dit jaar wel. Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest verwachten, of iedereen wel goed zou meedoen. Niet iedereen praatte mee, maar je kunt ook alleen luisteren. Ik vond het erg leuk. We hadden goede discussies over huwelijk, vriendschap en het meeste hebben we gesproken over euthanasie in een huwelijk, als iemand geheel verlamd is. Dus discussiegroepen zijn voor de volgende keer voor herhaling vatbaar.’ Iedereen kwam natuurlijk vanuit de eigen thuissituatie, soms heel schrijnend . ‘Ik was zo onder de indruk hoe die oudejaarsavond gevierd werd en zo’n broederschapsgevoel gaf. Iedereen was zo aardig voor elkaar, er was zoveel openheid.’ Claire (10) en Martin (6): ‘Een fijne week. We hebben nieuwe vriendjes leren kennen, met wie we samen bezig waren. Ze mochten onze spelletjes lenen. Super!’ Hun moeder: ‘Al viel het niet altijd mee wat de taal betreft, de week werd verrijkt door ervaringen uit te wisselen en het deed me goed te ontdekken dat Nederlandse ouders met dezelfde opvoedingsproblemen geconfronteerd worden als wij in Frankrijk.’ Otto (16): ‘Ik vond deze conferentie erg leuk. Ik heb veel meer gedaan en nagedacht dan andere keren. Dat komt o.a. door de discussiegroep. Er waren duidelijke thema’s en we konden zelf ook een onderwerp bedenken. De workshops waren ook heel goed, je denkt na over het thema van de dag en kon er op een leuke, creatieve manier mee omgaan.’ Dat alle leeftijden zich thuis voelden, bleek wel uit de opmerking van één van de oudste deelnemers (in de 80!): ‘Jullie doen het zo heel anders dan wij het vroeger deden. Maar het leuke is dat je zo gauw tot heel diepe gesprekken komt.’ Tot slot een opmerking van een 18-jarige, in Caux geboren en getogen: ‘Bij het verlaten van Caux nu, heb ik voor het eerst een gevoel dat dit geen einde is maar het begin van iets nieuws dat gebeuren gaat in de harten van de deelnemers.’ Het was een caleidoscoop aan indrukken en beelden. Kortom, er is veel gebeurd, en we hebben ervan genoten! Lotty Wolvekamp Uit: Ander Nieuws, januari/februari 1997.